มือของฟู่เจิ้งหวนสั่นเทาขณะวางลงบนประตู ตอนที่กำลังจะผลักเข้าไป ก็ถูกใครบางคนดึงไว้
คนที่ขวางเขาไว้ก็คือซูเสี่ยวหม่าน
“คุณเข้าไปไม่ได้!”
ซูเสี่ยวหม่านคว้าคอเสื้อฟู่เจิ้งหวน ลากเขาไปอีกทางทันที
ฟู่เจิ้งหวนไม่มีเวลาสนใจว่าถูกลูกสะใภ้ปฏิบัติอย่างหยาบคาย เขาถามเสียงสั่นว่า “เธอ... เธอมีลูกแล้วหรือ?”
เสียงของฟู่เจิ้งหวนแหบพร่า จนแทบจับใจความไม่ได้
ตอนนี้ขาของเขาอ่อนยวบ หากไม่ได้ซูเสี่ยวหม่านคว้าคอเสื้อไว้ เขาคงยืนไม่ไหวแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านมองฟู่เจิ้งหวนอย่างดูแคลน “เธอสวยขนาดนั้น คุณคิดว่าพี่น้องตระกูลหยางจะปล่อยเธอไปหรือไง?”
ที่จริงซูเสี่ยวหม่านไม่กล้าจินตนาการเลยว่า ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ทั้งยังมีคนอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชมากมายถานเมี่ยวอวิ๋นต้องผ่านอะไรมาบ้าง
ซูเสี่ยวหม่านทำได้เพียงกดความคิดที่ชวนให้คลุ้มคลั่งและอยากแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งเอาไว้
ไม่ใช่แค่เพราะเธอเป็นแม่ของฟู่จิ่งสุย แต่เพราะเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งด้วย
ซูเสี่ยวหม่านเองก็เป็นผู้หญิง เธอจึงเข้าใจความรู้สึกอยากแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งนั้น
เธอรู้ว่าช่วงนี้สามีออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึก ก็เพื่อจับผู้ต้องสงสัยทั้งหมด
ฟู่เจิ้งหวนเบิกตากว้าง “หยางฉีจวินกล้าดียังไง กล้าดียังไง...”
ซูเสี่ยวหม่านปล่อยมือ ฟู่เจิ้งหวนก็ทรุดลงนั่งกับพื้นทันที
“เขามีอะไรที่ไม่กล้าทำบ้างล่ะ สามีอย่างคุณกำลังพลอดรักกับน้องสาวของเขาอย่างมีความสุขไม่ใช่หรือไง?”