ซูเสี่ยวหม่านขับรถมาจอดหน้าห้างสรรพสินค้า ช่วงเวลานี้รถยนต์ยังมีไม่มาก เธอจึงหาที่จอดรถได้ง่ายดาย
หลังล็อกรถเรียบร้อย ซูเสี่ยวหม่านก็สะพายกระเป๋าข้างใบหนึ่งแล้วเดินเข้าไปด้านใน
เงินของซูเสี่ยวหม่านเก็บไว้ในมิติทั้งหมด การสะพายกระเป๋าไว้สักใบทำให้หยิบเงินออกมาใช้ได้สะดวกกว่า
ห้างสรรพสินค้าในปักกิ่งตั้งอยู่ในเขตซีเฉิง มีความสูงถึงห้าชั้น ใหญ่กว่าห้างในเมืองฮามาก
ทันทีที่ซูเสี่ยวหม่านก้าวเข้ามา เธอก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ใครเห็นก็รู้ว่าเป็นคนต่างถิ่น
เมื่อนึกถึงเหล้าเหมาไถขึ้นมาได้ ซูเสี่ยวหม่านจึงมุ่งหน้าไปยังแผนกขายเหล้าเป็นที่แรก
ไม่คิดเลยว่าจะเจอเข้าจริง ๆ ซูเสี่ยวหม่านชี้ไปทางพนักงานขายแล้วถามว่า “ขอถามหน่อยค่ะ เหล้าเหมาไถขวดละเท่าไรคะ?”
พนักงานขายยิ้มตอบ “สหาย ขวดละ 20 หยวนค่ะ”
ซูเสี่ยวหม่านลองคำนวณดู ราคาเหล้าขวดนี้แพงกว่าในเมืองฮาอยู่ขวดละ 5 หยวน
ซูเสี่ยวหม่านยอมรับราคาได้สบาย ๆ
“ขอถามหน่อยค่ะ เหล้าล็อตนี้ผลิตปีไหนคะ?”
พนักงานขายไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ ผู้คนจากทั่วประเทศเดินทางมาปักกิ่งกันไม่น้อย ภาพลักษณ์ของพนักงานขายจึงสำคัญมาก
พนักงานขายตอบว่า “สหาย เหล้าของเราผลิตเมื่อปีที่แล้วทั้งหมดค่ะ”
ซูเสี่ยวหม่านถามต่อ “มีที่ผลิตก่อนหน้านั้นสักสองสามปีไหมคะ?”
ซูเสี่ยวหม่านซื้อเหล้าเหล่านี้ไปขายในยุคหลัง แน่นอนว่ายิ่งเป็นเหล้าปีเก่าก็ยิ่งดี
พนักงานขายยิ้มพลางส่ายหน้า “ขอโทษด้วยค่ะ ห้างสรรพสินค้าของเราไม่มี”
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ใส่ใจ “ขอถามหน่อยค่ะ พวกคุณมีเหล้าแบบยกลังอยู่กี่ลัง ฉันอยากได้ 10 ลัง”