ซูเสี่ยวหม่านจ่ายเงินแล้วก็รับเหล้ามา
เหล้าเหมาไถทั้ง 5 ลังยังไม่ได้แกะซีล ตอนนี้ไม่มีเหล้าปลอมปะปน ทุกขวดล้วนเป็นเหล้าเหมาไถของแท้
ยิ่งซูเสี่ยวหม่านมีระบบอยู่ด้วย พวกเขายิ่งหลอกเธอไม่ได้
หวังซานซานหารถเข็นเล็ก ๆ มาให้ซูเสี่ยวหม่าน ทำให้ขนย้ายได้สะดวกขึ้นมาก
หัวหน้ากัวออกใบเสร็จให้ซูเสี่ยวหม่าน เป็นหลักฐานว่าเธอซื้อของจากห้างสรรพสินค้า
ซูเสี่ยวหม่านเก็บทุกอย่างลงในกระเป๋าสะพาย
ซูเสี่ยวหม่านเข็นรถเข็นออกมา หวังซานซานเดินตามอยู่ข้าง ๆ พลางกำชับว่า “ถ้าที่บ้านมีโทรศัพท์ ฝากเบอร์ไว้ให้ฉันได้นะ ถ้ามีของเข้ามาอีก ฉันจะโทรบอก”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ที่บ้านฉันไม่มีโทรศัพท์”
สีหน้าหวังซานซานยังคงเป็นปกติ แต่ในใจกลับสงสัยว่าซูเสี่ยวหม่านยังระแวงเธออยู่ ไม่ไว้ใจเธอ
ที่จริงหวังซานซานก็แค่อยากรักษาลูกค้ารายใหญ่คนนี้เอาไว้
หวังซานซานติดตามหัวหน้ากัว จึงเรียนรู้การสร้างเส้นสายกับผู้คนมาด้วย
สำหรับเธอแล้ว ซูเสี่ยวหม่านคือลูกค้ารายใหญ่ที่มีเงิน
อย่างน้อยเงินเดือนพื้นฐานของเธอก็มีแค่เดือนละ 50 หยวน เธอคิดว่าเงินจำนวนนี้ไม่น้อยแล้ว
แต่ซูเสี่ยวหม่านกลับหยิบเงินออกมาทีเดียวได้มากกว่าพันหยวน เป็นจำนวนที่หวังซานซานไม่เคยกล้าคิดฝัน
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะแวะมาห้างสรรพสินค้าบ่อย ๆ ถ้าจะซื้อเหล้า ฉันจะมาหาเธออีก”
ซูเสี่ยวหม่านให้คำมั่นกับหวังซานซาน
ที่จริงซูเสี่ยวหม่านเองก็อยากผูกมิตรกับหวังซานซาน เพราะอีกฝ่ายทำงานอยู่ที่ห้างสรรพสินค้า การรู้จักกันย่อมเป็นประโยชน์กับเธอ