ซูต้าเฉียงนั่งอยู่ข้างหนึ่ง มองน้องสาวคนเล็กพูดจาฉะฉานด้วยความภาคภูมิใจสุด ๆ
น้องสาวของเขาเก่งขนาดนี้อยู่แล้ว!
ซูเสี่ยวหม่านรู้ดีว่าเถียนซือซือคิดอะไรอยู่ ก่อนที่ทั้งคู่จะคบกัน เด็กคนนั้นก็มักจะรู้สึกไม่มั่นคงอยู่บ้างแล้ว
“ซือซือยังสบายดีใช่ไหมคะ? หรือว่ารอฉันกับพี่รองกลับจากเซี่ยงไฮ้ก่อน แล้วฉันค่อยไปรับซือซือจากเมืองฮามาปักกิ่งดี?”
ซูเอ้อร์กั๋วได้ยินแล้วก็ชะงัก “อะไรนะ? เธอจะไปเซี่ยงไฮ้ด้วยเหรอ?”
ซูต้าเฉียงเองก็มองมา “เสี่ยวหม่าน เธอจะไปเซี่ยงไฮ้เหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านถูกพี่ชายทั้งสองจ้องมอง แต่ไม่ได้ถอย “แน่นอนค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปพร้อมพี่รอง!”
“ในเมื่อเรื่องตอนนั้นเกิดขึ้นเพราะฉัน งั้นฉันก็ต้องเป็นคนจัดการเอง!”
“ในเมื่อผู้จัดการเการอให้พี่รองทำภารกิจไม่สำเร็จ แล้วค่อยลงโทษพี่รอง งั้นฉันก็จะช่วยพี่รองซื้อเครื่องจักรกลับมาให้ได้!”
พอพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของซูเสี่ยวหม่านก็เป็นประกาย โรงงานเครื่องจักรเมืองฮาเป็นโรงงานรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ เงินทุนย่อมมหาศาล
นี่เป็นโอกาสทองที่หาได้ยากในการทำแต้ม เธอจะต้องคว้าไว้ให้ได้
เธอรับรองเลยว่าโรงงานเครื่องจักรต้องการอุปกรณ์อะไร ต่อให้ต้องค้นหาทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต เธอก็จะหามาให้ได้
ซูเสี่ยวหม่านมองซูเอ้อร์กั๋วด้วยแววตากระตือรือร้น “พี่รอง ฝ่ายการเงินของโรงงานไปด้วยใช่ไหมคะ?”
เมื่อเห็นดวงตาของน้องสาวที่สว่างจ้าผิดปกติ แถมยังทำท่าราวกับกำลังจะออกไปรบ ซูเอ้อร์กั๋วก็อึกอักตอบว่า “เพื่อนร่วมงานฝ่ายการเงินไปด้วย”