ฟู่เจิ้งจวินพยักหน้า “ใช่ มีหยกแขวนอยู่ชิ้นหนึ่งจริง ๆ”
“ถ้าอย่างนั้น ท่านผู้บัญชาการกองพลฟู่ช่วยบรรยายลักษณะของหยกแขวนชิ้นนั้นได้ไหมครับ แล้วมันมีความหมายอะไรหรือเปล่า”
ฟู่เจิ้งจวินตอบตามตรง “หยกแขวนชิ้นนั้นหน้าตาธรรมดามาก วัสดุหยกก็ไม่ได้ดีอะไรนัก คุณพ่อบอกว่าจะส่งต่อให้หลานชายคนโตของบ้าน!”
“แต่ลูกชายทั้งสองคนของบ้านผมแต่งงานกันมาหลายปีแล้วยังไม่มีลูก หยกแขวนชิ้นนี้เลยอยู่ในการดูแลของคุณพ่อมาตลอด”
นึกถึงตรงนี้ ฟู่เจิ้งจวินก็ยิ้มออกมา “จิ่งสุย ลูกชายบ้านน้องชายคนรองของผม โชคดีมาก แต่งงานไม่ถึงสองปีก็ได้ลูกแฝดชายหญิง
พอคุณพ่อได้เห็นหลาน ก็ยกหยกแขวนให้ภรรยาของจิ่งสุย!”
ฟู่เจิ้งจวินเป็นคนพูดตรง ๆ ไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้สำคัญอะไร
คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามสังเกตท่าทีของฟู่เจิ้งจวินเช่นกัน แต่ก็ไม่พบความผิดปกติ
พวกเขาเคยเห็นหยกแขวนชิ้นนั้นแล้ว ลักษณะของมันธรรมดามากจริง ๆ
อีกทั้งเหตุผลที่ฟู่เจิ้งจวินเล่าก็สอดคล้องกับที่ฟู่จิ่งสุยพูดไว้ในวันนั้น
“แล้วท่านผู้บัญชาการกองพลฟู่คิดอย่างไรกับถานเมี่ยวอวิ๋น อดีตภรรยาของน้องชายครับ”
ฟู่เจิ้งจวินขมวดคิ้ว “ถานเมี่ยวอวิ๋นเหรอ? ผมไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ”
เจ้าหน้าที่ที่สอบถามอยู่ฝั่งตรงข้ามชะงักไป “บางทีผมอาจถามไม่ชัด ท่านผู้บัญชาการกองพลฟู่คิดว่าถานเมี่ยวอวิ๋นเป็นคนแบบไหนครับ”
ฟู่เจิ้งจวินถอนหายใจ “ผมก็พอรู้จักเธออยู่ เธอเป็นคนดี มีความสามารถรอบด้าน เป็นผู้หญิงที่เก่งหลายอย่าง!