ไม่นาน ฟู่จิ่งสุยก็ได้รู้ผลการสอบปากคำเฉินฮุ่ยหลิง
เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องเหลวไหลขนาดนี้จะกลายเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับแม่
เขาควรโทษตระกูลหยางที่เจ้าเล่ห์เกินไป หรือโทษป้าสะใภ้ใหญ่ที่สะเพร่าเกินไปดี
การกระทำของเฉินฮุ่ยหลิงทำได้เพียงประณามในทางศีลธรรมเท่านั้น!!!
เธอไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ฟู่จิ่งสุยทั้งอัดอั้นทั้งขมขื่น แต่ก็ทำอะไรเธอไม่ได้
คนต้นเหตุคือพ่อกับคนตระกูลหยาง เป็นพวกเขานั่นแหละที่ทำให้แม่ต้องพบกับโศกนาฏกรรม
ในเวลาเดียวกัน ผลการสอบปากคำฟู่เจิ้งหวนกับหยางไฉ่ซานก็ออกมาแล้ว
หยางไฉ่ซานปฏิเสธไม่ได้ เพราะการที่ถานเมี่ยวอวิ๋นยังมีชีวิตอยู่คือหลักฐานชิ้นใหญ่ที่สุด
หยางไฉ่ซานเป็นหมอ ตอนนั้นเธอกับศิษย์พี่อย่างเวินปินแอบรักษาถานเมี่ยวอวิ๋นอย่างลับ ๆ
เวินปินเป็นศิษย์ของผู้เฒ่าหยาง และเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกับหยางไฉ่ซาน ตอนนั้นผู้เฒ่าหยางตั้งใจจะให้หยางไฉ่ซานแต่งงานกับเวินปิน
แต่เวลานั้นหยางไฉ่ซานไม่ยอม เรื่องนี้จึงถูกยกเลิกไปในภายหลัง
หลายปีมานี้เวินปินทำงานอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช ตอนนี้เขาทนแรงกดดันไม่ไหว จึงสารภาพทุกอย่างออกมา
ถึงตอนแรกหยางไฉ่ซานจะขัดขืน แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้ จำต้องเล่าเรื่องที่เธอรักษาถานเมี่ยวอวิ๋นออกมา
“สหายตำรวจ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าถานเมี่ยวอวิ๋นยังมีชีวิตอยู่ ยิ่งไม่รู้ว่าพี่ชายฉันกับคนอื่น ๆ ขังเธอไว้ในห้องลับของโรงพยาบาลจิตเวช”
“ฉันไม่รู้เลยว่าที่นั่นมีห้องลับ!”
เจ้าหน้าที่สอบสวนมองหยางไฉ่ซานอย่างเย็นชา “หยางไฉ่ซาน เลิกแก้ตัวได้แล้ว เวินปินให้การแล้วว่าเมื่อก่อนเธอกับเขาเป็นคนรักษาถานเมี่ยวอวิ๋นด้วยกัน!”