หลายวันต่อมา ซูเสี่ยวหม่านก็ออกไปหาซื้อบ้านกับย่าซู
แม้ซูเสี่ยวหม่านจะอยากซื้อบ้านในเขตเมืองชั้นในมาก แต่ในยุคนี้ บ้านที่ประกาศขายมีไม่มากจริง ๆ
บ้านในสมัยนี้ส่วนใหญ่เป็นบ้านที่รัฐจัดสรรให้ตั้งแต่แรก กรรมสิทธิ์ของบ้านหลายหลังยังไม่ชัดเจน
ผู้เช่าบ้านเช่าจากสำนักงานเขต บางคนก็ได้บ้านที่โรงงานจัดสรรให้
สรุปแล้ว คนที่ซื้อบ้านเองมีไม่มากนัก
ซูเสี่ยวหม่านรู้ว่าเมื่อถึงยุค 80 เจ้าของบ้านที่ถือโฉนดเดิมจะทยอยกลับมา และทางการก็จะคืนบ้านที่ยึดไปในตอนนั้นให้ด้วย
ซูเสี่ยวหม่านขับรถออกจากตัวเมืองไปเรื่อย ๆ
ย่าซูนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ มองบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ ข้างทางแล้วถามว่า “นี่เรามาถึงไหนแล้ว ยังอยู่ปักกิ่งหรือเปล่า?”
ย่าซูไม่ค่อยพอใจนัก
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม เธอไม่ได้เลือกที่นี่ตามใจชอบเสียหน่อย ต่อไปบริเวณนี้จะกลายเป็นเขตอุทยานวิทยาศาสตร์
ภายหน้าจะค่อย ๆ เวนคืนและรื้อถอนกัน
“ดูสิ ที่นี่ไม่เหมือนหมู่บ้านต้ากั่งของเราเลยหรือไง!”
ย่าซูไม่พอใจทำเลที่ซูเสี่ยวหม่านเลือกอย่างมาก
แต่ซูเสี่ยวหม่านกลับคิดต่างออกไป เธอมองบ้านชั้นเดียวในละแวกนี้ราวกับกำลังมองทองคำ
พอถึงยุค 90 บ้านแถวนี้จะถูกรื้อถอนทั้งหมด อีกอย่าง บริเวณนี้ยังเป็นที่ตั้งของย่านมหาวิทยาลัยในอนาคตด้วย
“แม่คะ อย่าเห็นว่าตอนนี้บ้านพวกนี้ทรุดโทรม แถมทำเลยังห่างไกลเลยค่ะ ต่อไปแถวนี้จะพัฒนาแน่นอน”
“อีกอย่าง บ้านแถวนี้หาซื้อง่ายกว่าด้วยค่ะ!”
ย่าซูอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คัดค้านอีก “ก็ได้!”