ซูเสี่ยวหม่านหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ส่งให้จางลู่ลู่ “ลู่ลู่ เธอตรวจดูหน่อยนะ ฉันเตรียมตามรายการที่เธอบอกไว้คราวก่อนหมดแล้ว”
จางลู่ลู่ยิ้มรับเอกสารไป วางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะรินน้ำให้ซูเสี่ยวหม่านหนึ่งแก้ว “รอเดี๋ยวนะ ฉันขอตรวจดูก่อน”
แม้จางลู่ลู่จะให้ความสำคัญกับซูเสี่ยวหม่านมาก แต่เรื่องงานเธอก็จริงจัง ไม่ได้สะเพร่าแม้แต่น้อย จึงตรวจเอกสารอย่างละเอียด
คราวนี้ซูเสี่ยวหม่านยังได้น้ำมาดื่มอีกแก้ว เรื่องนี้มีนัยอยู่ไม่น้อย
อย่ามองข้ามน้ำแก้วนี้เชียว นี่แสดงว่าจางลู่ลู่เองก็มีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือจากเธอ
จางลู่ลู่คงไม่เปลี่ยนท่าทีต่อเธอมากขนาดนี้ เพียงเพราะรู้จักความสัมพันธ์ของตระกูลฟู่
ต้องมีเหตุผลอื่นแน่
ขณะที่ซูเสี่ยวหม่านกำลังครุ่นคิด จางลู่ลู่ก็ตรวจเสร็จพอดี เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เสี่ยวหม่าน เอกสารครบแล้ว ฉันจะพาเธอไปติดต่อแผนกอื่นต่อ วันนี้จัดการให้เสร็จหมดเลย”
ซูเสี่ยวหม่านลุกพรวดขึ้นทันที จับมือจางลู่ลู่ด้วยความตื่นเต้น “ลู่ลู่ ขอบคุณเธอมากจริง ๆ!”
“โธ่ วันนี้ฉันติดหนี้บุญคุณเธอแล้วนะ คงต้องเลี้ยงข้าวตั้งสามมื้อถึงจะใช้คืนหมด!”
ซูเสี่ยวหม่านยอมรับตรง ๆ ว่าติดหนี้บุญคุณจางลู่ลู่ ทำเอาอีกฝ่ายดีใจมาก เพราะเธอมีเรื่องอยากขอร้องซูเสี่ยวหม่านอยู่พอดี
ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจอะไรได้ง่ายขนาดนี้ จางลู่ลู่ยิ้มแล้วว่า “งั้นฉันจำไว้แล้วนะ ต่อไปฉันจะชวนเธอไปกินข้าวบ่อย ๆ”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “วางใจได้ ฉันเลี้ยงเอง!”