น้ำเสียงร่าเริงของพี่สะใภ้สามดังชัดไปทั่วห้อง
ซูเสี่ยวหม่านอดขำไม่ได้ “ได้อยู่หรอก แต่แล้วอวี้ซินกับคนอื่น ๆ จะทำยังไงล่ะ พอมาปักกิ่งแล้วทะเบียนบ้านก็จัดการยาก แถมยังเข้าเรียนไม่ได้อีก”
สิ่งที่ซูเสี่ยวหม่านเป็นห่วงที่สุดก็คือเรื่องนี้ ถ้าแก้ปัญหาเรื่องเด็ก ๆ เข้าเรียนได้ ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหาแล้ว
ที่ซูเสี่ยวหม่านอยากพาคนในครอบครัวมาอยู่ด้วย ก็เพราะมีเหตุผลของตัวเอง
ปักกิ่งในตอนนี้ไม่เหมือนกับในยุคหลัง
ประเทศจีนในยุคหลังแข็งแกร่ง สังคมสงบสุข แถมยังมีกล้องวงจรปิดอยู่ทั่วทุกแห่ง ต่อให้ผู้หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่ในเมืองตามลำพัง ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอันตรายเลย
แต่ยุคเจ็ดสิบไม่เหมือนกัน ความสงบเรียบร้อยยังไม่ดีนัก ในยุคที่กินไม่อิ่มและขาดแคลนเครื่องนุ่งห่มเช่นนี้ คนในครอบครัวต้องอยู่รวมกันเพื่อพึ่งพากัน
ตระกูลยิ่งใหญ่ คนยิ่งมาก ก็ยิ่งไม่ถูกใครรังแกง่าย ๆ
ตอนนี้พวกเธอเพิ่งมาปักกิ่ง รากฐานยังไม่มั่นคง การมีคนในบ้านมากหน่อยไม่เพียงปลอดภัยขึ้น แต่ยังทำให้วางใจได้ด้วย
ซูเสี่ยวหม่านไม่อาจอยู่บ้านได้ตลอดเวลา ต่อไปพวกพี่สะใภ้ก็ต้องมีงานทำ คงปล่อยให้ย่าซูอยู่บ้านคนเดียวไม่ได้
ขืนมีขโมยเข้าบ้านขึ้นมา เธอก็รับมือไม่ไหว
อีกอย่าง ซูเสี่ยวหม่านรู้ดีว่าปักกิ่งจะพัฒนาไปอย่างไรในอนาคต เธอจึงหวังว่าคนในครอบครัวซูทุกคนจะได้ย้ายทะเบียนบ้านมาปักกิ่ง คว้าโอกาสนี้ไว้ แล้วชีวิตในวันข้างหน้าจะได้ราบรื่นยิ่งขึ้น
ส่วนเรื่องที่ว่าพอทุกคนมาแล้วจะมีข้าวปลาอาหารพอไหม ไม่จำเป็นต้องกังวลเลย เพราะเธอยังมีระบบอยู่
ซูเสี่ยวหม่านชอบช่วงเวลาที่พี่ชายทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันมาก ไม่ว่าพวกพี่สะใภ้จะเป็นอย่างไร