ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ปฏิเสธความช่วยเหลือจากหวังซานซาน ถ้าอีกฝ่ายช่วยซื้อผ้าให้ได้ก็ดีเหมือนกัน
ย่าซูเย็บเสื้อผ้าเก่งมาก เสื้อผ้าที่ซื้อให้เธอก่อนหน้านี้ ย่าตัวน้อยคนนี้ยังเอามาแก้ทรงเองด้วย
ถึงตอนนั้นค่อยซื้อจักรเย็บผ้าอีกเครื่องให้ที่บ้าน จะได้เย็บเสื้อผ้าสะดวกขึ้น
“ได้สิ ขอบคุณเธอมากนะ!”
ซูเสี่ยวหม่านล็อกรถต่อหน้าหวังซานซาน จากนั้นก็เดินไปห้างสรรพสินค้ากับเธออีกครั้ง
คราวนี้มีหวังซานซานช่วย ซูเสี่ยวหม่านซื้อผ้ามาทั้งหมด 10 พับ
มีทั้งสีดำ สีน้ำเงิน สีเขียวอมฟ้า สีแดงเข้ม สีชมพูลายตาราง สีน้ำเงินลายตาราง และสีอื่น ๆ
สรุปว่ามีทั้งผ้าบางและผ้าหนา ไม่ว่าจะตัดเย็บเสื้อผ้าสำหรับฤดูใบไม้ผลิ ฤดูใบไม้ร่วง หรือฤดูร้อนก็ได้ทั้งนั้น
เพราะมีหวังซานซานช่วย ซูเสี่ยวหม่านจึงซื้อผ้าได้ในราคาไม่แพงนัก
ท้ายที่สุด ตอนที่ซื้อรองเท้าให้คนในครอบครัว ซูเสี่ยวหม่านก็ซื้อให้หวังซานซานอีกหนึ่งคู่ด้วย
เป็นแค่รองเท้าผ้าธรรมดา ราคาไม่เท่าไร
“รับรองเท้าคู่นี้ไว้เถอะ”
หวังซานซานยังช่วยซูเสี่ยวหม่านอุ้มผ้าอยู่ พอได้ยินก็ประหลาดใจมาก “เธอซื้อรองเท้าให้ฉันเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “อืม ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ ฉันไม่เพียงซื้อผ้าได้ถูกลง ยังประหยัดเงินได้ด้วย”
“ฉันช่วยเธอไม่ได้คิดจะเอาของตอบแทนสักหน่อย!”
หวังซานซานอยากได้รองเท้าคู่นั้นมาก แต่ก็ยังอธิบายออกไป
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “ฉันรู้ ถือว่าเป็นของที่ฉันให้เพื่อนแล้วกัน”
ที่ซูเสี่ยวหม่านซื้อให้ เพราะเห็นอีกฝ่ายมองรองเท้าคู่นี้อยู่หลายครั้ง
รองเท้าของคนในบ้านก็เลือกซื้อจากที่นี่เหมือนกัน