เสียงตะโกนของซูเสี่ยวหม่านทำให้คนหลายคนหันมามอง
ซูเสี่ยวหม่านเดินฝ่าฝูงชนตรงไปถึงหน้าบ้านตัวเอง ก่อนมองลู่เจี้ยนกั๋วแล้วพูดว่า “พวกเรามีหน่วยงานถูกต้องตามกฎหมายนะคะ”
ลู่เจี้ยนกั๋วมีความประทับใจต่อซูเสี่ยวหม่านไม่น้อย เธอเป็นผู้หญิงที่ดูมีความเที่ยงธรรมเต็มตัว
แต่ลู่เจี้ยนกั๋วก็อดสงสัยไม่ได้ “โรงงานสีของหมู่บ้านอะไรนะ? ทำไมผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”
ชาวบ้านในฝูงชนเองก็เพิ่งเคยได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรก จึงถามขึ้นว่า “ทำไมชื่อฟังดูบ้านนอกขนาดนี้ล่ะ?”
“ใช่สิ หน่วยงานนี่จริงหรือเปล่า?”
แม้แต่หัวหน้าสวีและเฉินไห่เสียจากสหพันธ์สตรีก็ยังสงสัย พวกเธอพลันคิดว่าซูเสี่ยวหม่านพูดส่งเดช
หัวหน้าสวีเดินมาหาซูเสี่ยวหม่าน แล้วกระซิบถามว่า “สหายซู การโกหกเป็นเรื่องร้ายแรงนะคะ สามีคุณมีหน่วยงานถูกต้องตามกฎหมาย คุณกับลูกก็อยู่ต่อได้ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ คุณก็เหนื่อยหน่อย ให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ของคุณกลับไปก็ยังดีค่ะ”
หัวหน้าสวีคิดเผื่อซูเสี่ยวหม่านจริง ๆ หากปกปิดความจริงด้วยการโกหก เรื่องจะร้ายแรงมาก
ซูเสี่ยวหม่านเข้าใจเจตนาดีของหัวหน้าสวี “พี่สวี วางใจเถอะค่ะ พวกเราเป็นหน่วยงานถูกต้องตามกฎหมายจริง ๆ”
พูดจบเธอก็เดินไปหาลู่เจี้ยนกั๋ว แล้วหยิบใบอนุญาตประกอบกิจการที่เพิ่งออกจากกระเป๋าสะพาย จริง ๆ แล้วหยิบออกมาจากมิติ “สหายคนนี้ลองดูได้ค่ะ”
ลู่เจี้ยนกั๋วพูดเสียงเรียบ “ผมชื่อลู่เจี้ยนกั๋ว”
ซูเสี่ยวหม่านเข้าใจความหมายของเขา จึงแนะนำตัวบ้าง “สวัสดีค่ะสหายลู่ ฉันชื่อซูเสี่ยวหม่าน”