ด้านหลังคนกลุ่มหนึ่ง ยังมีคนอีกกลุ่มซ่อนตัวอยู่
“แน่ใจนะว่าพวกบ้านนอกพวกนั้นมากันหมดแล้ว?”
เฉินซานพยักหน้า “นายท่านสามวางใจได้เลยครับ เมื่อเช้าผมเห็นกับตา มาเป็นผู้ชายหกเจ็ดคนเลยครับ!”
หยางซานเหย่พอใจ เขาอยากจัดการซูเสี่ยวหม่านมานานแล้ว เพียงแต่ยังหาโอกาสไม่ได้
ช่วงนี้พี่ชายคนโตของเขากำชับไว้ว่าอย่าก่อเรื่อง ไม่อย่างนั้นวิธีการคงไม่ละมุนละม่อมเหมือนตอนนี้
แค่แจ้งเบาะแสพวกนั้น ยังถือว่าถูกเกินไปด้วยซ้ำ
ก่อนหน้านี้คนบ้านซูล้วนเป็นผู้หญิงกับเด็ก หยางซานเหย่คิดว่าถ้าทำแบบนั้น คนจากสำนักงานเขตกับสหพันธ์สตรีคงเห็นใจพวกเธอได้ง่าย
เขาจึงรอจนผู้ชายในครอบครัวซูเดินทางมา แล้วค่อยแจ้งเบาะแส
หยางซานเหย่ไม่อยากให้พี่ชายเดือดร้อน จึงไม่ได้ไปทักทายคนที่คณะกรรมการปฏิวัติด้วยตัวเอง แต่ส่งจดหมายแจ้งเบาะแสไปให้ลู่เจี้ยนกั๋วแห่งคณะกรรมการปฏิวัติเขตซีเฉิง หัวหน้าสวีแห่งสำนักงานเขต และเฉินไห่เสียแห่งสหพันธ์สตรีโดยตรง
ข้อกล่าวหาคือเรื่องสถานะของครอบครัวซู คนบ้านนอกที่ไม่มีงานทำแต่อาศัยอยู่ในปักกิ่งเป็นเวลานาน ย่อมเป็นพวกเร่ร่อนสังคมทั้งนั้น
คนว่างงานจำนวนมากขนาดนี้อยู่ในปักกิ่ง อันตรายเกินไปจริง ๆ
เพื่อความปลอดภัยของปักกิ่ง ต้องควบคุมตัวพวกเขาส่งกลับชนบท
หัวหน้าสวีแห่งสำนักงานเขตรู้จักย่าซู และมีความประทับใจต่อเธอไม่น้อย ทั้งสองเคยติดต่อกันอยู่บ่อยครั้ง
เธอเชื่อใจครอบครัวซู แต่ในเมื่อได้รับจดหมายแจ้งเบาะแสมาแล้ว ก็ต้องไปสอบถามให้แน่ชัด