ฟู่เจิ้งจวินเองก็ไม่มีทางช่วยพูดแทนน้องชายได้ อย่างไรเสีย ลูกชายคนโตก็มีความเห็นต่อเขาซึ่งเป็นพ่อเพราะเรื่องนี้ไปแล้ว
จนถึงตอนนี้ ฟู่เจิ้งจวินยังจำสายตาที่ลูกชายคนโตมองเขา รวมถึงคำพูดของลูกชายได้
“พ่อเอาแต่คิดถึงครอบครัวของอารอง คอยตามเช็ดตามล้างให้เขาไม่หยุด แถมยังดูแลลูกชายของเขาอีก แต่พ่อเคยคิดถึงผมกับน้องบ้างไหม”
“ตอนนี้หลานชายคนโปรดของพ่อไม่สนอะไรทั้งนั้น แฉเรื่องนี้ออกไปจนพ่อถูกสั่งพักงาน แต่หลานชายคนโปรดของพ่อกลับอาศัยไหล่พ่อไต่เต้า ย้ายไปกรมความมั่นคงแห่งชาติได้!”
“หึ พ่อเห็นเขาเป็นหลาน แต่เคยดูบ้างไหมว่าเขาเห็นพ่อเป็นลุงใหญ่หรือเปล่า!”
“จิ่งสุยไว้ใจพ่อไหม?
หึ ไม่ไว้ใจ เขาไม่ไว้ใจพ่อ!
เขาแฉเรื่องของตระกูลหยาง โดยไม่บอกข่าวคราวให้พ่อรู้สักนิด แถมยังไปหาเจิ้งกั๋วเซินโดยตรง แค่นี้ก็แปลว่าเขาไม่เห็นพ่อที่เป็นลุงใหญ่อยู่ในสายตาแล้ว!”
“........”
ตอนฟู่เจิ้งจวินได้ยินคำพูดเหล่านั้น จะบอกว่าในใจไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงไม่จริง
เรื่องครั้งนี้ใหญ่โตขนาดนี้ หลานชายข้ามหน้าเขาไปตรง ๆ แสดงว่าในใจไม่ไว้ใจตระกูลฟู่แล้ว
แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ถานเมี่ยวอวิ๋นต้องเผชิญ ฟู่เจิ้งจวินก็เข้าใจหลานชาย
ถ้าเป็นใครเจอเรื่องแบบนี้ ก็คงยอมรับได้ยาก
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตระกูลฟู่กับตระกูลหยางก็แสดงท่าทีปรองดองกันภายนอกมาตลอด
จิ่งสุยจะสงสัยก็เป็นเรื่องปกติ เพราะน้องชายของเขาทำตัวไม่ได้เรื่อง แถมยังดันแต่งกับหยางไฉ่ซานอีก
ฟู่เจิ้งจวินดึงสติกลับมา มองฟู่เจิ้งหวนผู้เป็นต้นเหตุแล้วก็รู้สึกกลุ้มใจอย่างยิ่ง