ดวงตาของหัวหน้าทีมฉีเป็นประกาย เขารีบขยับเข้ามาใกล้ทันที “รีบเปิดดูสิว่าอยู่ในนั้นหรือเปล่า”
ฟู่จิ่งสุยเองก็ไม่แน่ใจ เขาแค่นึกถึงเรื่องตอนเด็กขึ้นมาได้ แต่ก็อดคาดหวังไม่ได้
จากนั้นเขาก็คลำหาตำแหน่งบนพื้นใต้เตียงที่ถูกเลื่อนออกไป แล้วเคาะเบา ๆ
เมื่อเจอพื้นกระดานแผ่นที่เสียงต่างจากแผ่นอื่น เขาก็หยุดตรงนั้น ก่อนจะออกแรงงัดขึ้น เผยให้เห็นของที่อยู่ข้างใน
ฟู่จิ่งสุยเห็นลูกอมกระจัดกระจาย ก็รู้ทันทีว่าที่นี่เคยถูกเปิดค้นมาแล้ว
หัวหน้าทีมฉีเองก็ผิดหวัง “ดูเหมือนที่นี่จะถูกค้นไปแล้วเหมือนกัน”
หัวหน้าทีมฉีรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้เดียงสา ถึงฟู่จิ่งสุยจะบอกว่าที่นี่เป็นฐานลับของเขา แต่หยางฉีจวินไม่ใช่คนโง่ ไม่แน่ว่าเขาอาจค้นที่นี่ไปหลายรอบแล้ว จะปล่อยให้รอดไปได้อย่างไร
เมื่อเห็นดังนั้น คนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกันไปค้นหาตามจุดต่าง ๆ
หัวหน้าทีมฉีเองก็ลุกออกไปด้วย
ส่วนฟู่จิ่งสุยไม่ได้ขยับ เขาเก็บลูกอมขึ้นมาทีละเม็ด แล้วค้นพบกุญแจดอกเล็กขนาดเท่าเล็บมือซ่อนอยู่ใต้กองลูกอมที่กระจัดกระจาย
ฟู่จิ่งสุยมองกุญแจดอกเล็กอย่างเหม่อลอย
หัวหน้าทีมฉีตาไวมาก มองเห็นทันที “นี่เป็นกุญแจของอะไร ทำไมเล็กขนาดนี้”
ฟู่จิ่งสุยส่ายหน้า “ผ่านมานานเกินไปแล้ว ผมจำไม่ค่อยได้”
หัวหน้าทีมฉี “........”
หัวหน้าทีมฉีมองฟู่จิ่งสุยด้วยสีหน้าตัดพ้อ ราวกับกำลังถามว่า นอกจากเรื่องนี้แล้วนายยังทำอะไรได้อีกบ้าง
ความจำแย่เกินไปแล้วมั้ง
ฟู่จิ่งสุยเก้อเขินจนยกมือแตะจมูก ก่อนจะพูดว่า “ผมว่าเราลองหาดูไหมครับว่ามีตรงไหนในห้องที่ใส่แม่กุญแจเล็ก ๆ ได้”