หลังฟู่จิ่งสุยออกจากโรงพยาบาล ซูเสี่ยวหม่านก็เดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
ถานเมี่ยวอวิ๋นในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงบมาก เธอนอนอยู่บนเตียง ตอนนี้โซ่ที่ล่ามข้อเท้าหายไปแล้ว ทำให้เธอรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง
เธอยกเท้าขึ้นมาดูข้อเท้าตัวเองเป็นระยะ
เสียงเปิดประตูของซูเสี่ยวหม่านทำให้เธอสะดุ้ง พอเห็นว่าซูเสี่ยวหม่านเป็นผู้หญิง เธอก็ไม่ได้ร้องโวยวาย
หลังจากมองอีกฝ่ายอยู่สองสามครั้ง เธอก็หันกลับไปสนใจตัวเอง
ซูเสี่ยวหม่านค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ พอเห็นใบหน้าของถานเมี่ยวอวิ๋น เธอก็ยอมรับว่าอีกฝ่ายยังสาวมากจริง ๆ
ดูไม่เหมือนคนอายุสี่สิบกว่าเลย อาจเพราะไม่ได้เจอแสงแดดมานาน ผิวบนใบหน้าจึงขาวมาก
ขาวซีดอยู่สักหน่อย
ผมยาวสยายลงมา ซูเสี่ยวหม่านดูออกว่าอีกฝ่ายได้รับการชำระล้างร่างกายและหวีผมมาแล้ว
“แม่สามีคะ?”
ซูเสี่ยวหม่านลองเรียกดู
ให้ซูเสี่ยวหม่านเรียก “แม่” ตรง ๆ ยังไม่ค่อยชินนัก
ถานเมี่ยวอวิ๋นราวกับไม่ได้ยินเสียงเรียกของซูเสี่ยวหม่าน ยังคงเล่นนิ้วมือตัวเองอยู่
ซูเสี่ยวหม่านมองใบหน้าที่คล้ายสามีของเธอแล้วรู้สึกสงสารจับใจ
พวกเขาเหมือนกันเหลือเกิน ต่างก็ทุกข์ทรมานมามาก!
ซูเสี่ยวหม่านกลัวว่าเธอจะมีปฏิกิริยาตื่นตระหนก จึงไม่ได้เข้าไปแตะต้อง
เมื่อเห็นท้องของถานเมี่ยวอวิ๋น แววตาซูเสี่ยวหม่านก็เย็นเยียบ เด็กคนนี้จะเก็บไว้ไม่ได้
ไม่ใช่เพราะซูเสี่ยวหม่านใจร้าย แต่เด็กคนนี้ไม่ควรได้เกิดมาบนโลกนี้
การให้ถานเมี่ยวอวิ๋นต้องเจ็บปวดเกินไป เธอเสียสติไปแล้ว ยังต้องทนกับความเจ็บปวดจากการคลอดอีก