ฟู่เจิ้งฮุยถูกกดอยู่กับพื้น มองลูกพี่ลูกน้องที่ดูเหมือนกำลังจะเสียสติด้วยความฉงนใจ “นายบ้าไปแล้วเหรอ?”
“อาสะใภ้รองเสียไปตั้งกี่ปีแล้ว นายยังจะยึดติดกับเรื่องนี้ไม่เลิกอีก!”
ฟู่จิ่งสุยตวาดเสียงเข้ม “พวกคุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงแม่ผม!”
ฟู่จิ่งฮุยชะงักไปก่อน จากนั้นก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย เขาพูดอย่างขุ่นเคือง “ต่อให้นายจะโทษอารอง นั่นก็เป็นเรื่องของครอบครัวนาย อย่าเอาเรื่องบ้า ๆ ในบ้านตัวเองมาพัวพันกับครอบครัวใหญ่ของพวกเรา”
นิสัยของฟู่จิ่งฮุยเหมือนเฉินฮุ่ยหลิงผู้เป็นแม่มาก หากผู้เฒ่ายังไม่อยู่ เขาคงเขี่ยครอบครัวรองของตระกูลฟู่ออกไปนานแล้ว
ฟู่จิ่งฮุยไม่อยากเป็นเหมือนพ่อ ที่ต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้น้องชายอยู่เสมอ
อีกอย่าง คนคนนี้ก็ไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ยังเก่งกว่าเขาเสียอีก
นี่คือเรื่องที่ฟู่จิ่งฮุยกังวลใจที่สุด ยิ่งหลังจากเขาบาดเจ็บและย้ายไปทำงานฝ่ายธุรการ พ่อกับผู้เฒ่าก็เริ่มมีท่าทีจะตัดใจจากเขา แล้วหันไปสนับสนุนลูกพี่ลูกน้องแทน
เรื่องนี้ฟู่จิ่งฮุยยอมไม่ได้เด็ดขาด
เขาต่างหากที่เป็นหลานชายคนโตของตระกูลฟู่ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาแทนที่เขา
อีกอย่าง ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ก็เป็นระเบิดเวลาที่ไม่รู้ว่าจะระเบิดขึ้นมาเมื่อไหร่
ตอนนี้ก็เห็น ๆ กันอยู่ เขาก่อเรื่องขึ้นมาโดยไม่ปรึกษาคนในบ้านสักคำ แล้วก็เปิดโปงตระกูลหยางไปเสียแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ ฟู่จิ่งฮุยก็โมโหจนเจ็บแน่นหน้าอก “นายคิดว่าหยางฉีจวินเป็นแค่หัวหน้าคณะกรรมการปฏิวัติตัวเล็ก ๆ แล้วจะไม่มีใครหนุนหลังหรือไง?”