ซูเสี่ยวหม่านไม่ยอมรับหรอกว่าตัวเองทำเรื่องน่าอาย เธอรีบพูดสิ่งที่ย่าซูคาดเดาออกมาทันที
“ต้องไม่ใช่ฉันหิวแน่ ๆ เป็นเพราะเจ้าตัวเล็กในท้องต่างหาก!”
ฟู่จิ่งสุยมองท้องของซูเสี่ยวหม่านอย่างงุนงง “นั่นก็ยังเป็นตัวคุณอยู่ดีไม่ใช่เหรอ!”
เขาไม่สนใจซูเสี่ยวหม่าน แต่ถือเนื้อเดินเข้าครัวไป
ซูเสี่ยวหม่านเดินตามหลังเขาไป พลางพูดเสียงเนิบว่า “แม่บอกว่าฉันอาจจะท้อง”
ฟู่จิ่งสุย “........”
ท้องเหรอ?
เขากำลังจะได้เป็นพ่อแล้วเหรอ?
ฟู่จิ่งสุยหันไปมองซูเสี่ยวหม่านทันที “เสี่ยวหม่าน ที่คุณพูดจริงหรือเปล่า?”
ซูเสี่ยวหม่านส่ายหน้า “ยังไม่แน่ใจ พรุ่งนี้ต้องไปโรงพยาบาลตรวจดูก่อน”
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “ได้ พรุ่งนี้ไปกัน ผมจะขี่จักรยานพาคุณไป”
ฟู่จิ่งสุยซื้อจักรยานตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ช่วงหน้าหนาวขี่จักรยานไม่ไหว เขาถึงต้องเดินไปตัวเมืองทุกวัน
แม้เรื่องที่ซูเสี่ยวหม่านตั้งท้องยังไม่ได้รับการยืนยัน แต่คนในบ้านต่างก็คิดกันไปแล้วว่าเธอท้อง
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูกับซูต้าเฉียงกลับมา ต่างก็ดีใจมาก
เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเสี่ยวหม่านนั่งซ้อนท้ายจักรยาน โอบเอวฟู่จิ่งสุยไว้ ทั้งสองคนออกเดินทางไปตัวเมืองด้วยกัน
พอเข้าสู่เดือนพฤษภาคม อากาศก็ไม่ร้อนนัก สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน ทำให้ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกสดชื่นปลอดโปร่ง
ซูเสี่ยวหม่านพอใจกับชีวิตตอนนี้มาก มีครอบครัว มีสามี
พอคิดว่าในท้องอาจมีเจ้าตัวเล็กอยู่ด้วย หัวใจของซูเสี่ยวหม่านก็เต็มไปด้วยความยินดี
ชาตินี้เธอโชคดีกว่าชาติก่อน ได้พบคนที่ชอบ แล้วทั้งคู่ก็แต่งงานกัน