พวกผู้ชายในหมู่บ้านพากันมาช่วยขนเครื่องจักรเข้าไปในโรงงาน
ตอนนั้นผู้เฒ่าถานก็ถูกเชิญมาด้วย ภายใต้คำแนะนำของเขา เครื่องจักรในโรงสีข้าวก็ค่อย ๆ ถูกติดตั้งขึ้น
ตอนแรกชาวบ้านหลายคนยืนดูอยู่เฉย ๆ ต่อมากลับพากันทำตามคำสั่งของผู้เฒ่าถาน
กว่าจะประกอบเครื่องจักรเสร็จก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
ผู้เฒ่าถานมองเครื่องจักรเก่าใหม่ปะปนกันเหล่านั้น แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไร
“เอาละ วันนี้มืดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยลองเดินเครื่องกัน!”
ซูต้าเฉียงพยักหน้า “ใช่ ฟังผู้เฒ่าถาน พรุ่งนี้ค่อยลองกัน”
“วันนี้เราไปกินข้าวที่สำนักงานกองการผลิตกันเถอะ พวกผู้หญิงในหมู่บ้านทำอาหารไว้แล้ว คืนนี้มาสังสรรค์กัน”
การเปิดโรงสีข้าวเป็นเรื่องน่ายินดีของหมู่บ้านต้ากั่ง ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ผู้ชายแทบทั้งหมู่บ้านต่างออกมาช่วยกันทำงาน
หัวหน้าหน่วยย่อยแต่ละคนตื่นเต้นขึ้นมา “หัวหน้ากองการผลิต มีเหล้าไหม?”
ซูต้าเฉียงยิ้มตอบ “มีสิ เหล้าข้าวฟ่างชั้นดีเลย ดื่มกันเถอะ!”
ทุกคนได้ยินแล้วก็พากันดีใจทันที
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูพาพวกผู้หญิงในหมู่บ้านทำกับข้าวไว้หลายอย่างจริง ๆ
หลังจากทุกคนออกจากโรงสีข้าวแล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็ใช้แม่กุญแจตัวใหญ่ล็อกประตูโรงสีไว้
นักบัญชีหลิวกับซูต้าเฉียงต่างมีกุญแจคนละดอก
ส่วนห้องเล็กสองห้องทางฝั่งตะวันตกที่อยู่ข้างโรงสี ทั้งสองคนรู้ดีว่าซูเสี่ยวหม่านจัดไว้เพื่อตัวเอง
แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถือสา อย่างไรเสียโรงสีก็ต้องมีคนคอยดูแล
คนจากคอกวัวมาอยู่แถวนี้ ยังพอช่วยฟังความเคลื่อนไหวได้บ้าง