ซูเสี่ยวหม่านมองทุกคนแล้วบอกว่า “วางใจเถอะ ถึงพวกคุณจะไม่มีเงินเดือน แต่ข้าวที่กินกันทุกวัน ทางกองการผลิตจะเป็นคนแจกจ่ายให้”
“อีกอย่าง พอโรงงานสร้างเสร็จ ฉันจะกันห้องไว้ให้สองห้อง แล้วทำเตียงเตาอุ่นไว้ทั้งคู่”
พอทุกคนได้ยินซูเสี่ยวหม่านพูดแบบนั้น ก็รู้ว่าเธอคิดเผื่อพวกเขาไว้ทุกอย่างแล้ว
ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงหนาวจัด ยังไม่ใช่วันที่หนาวที่สุด
ผู้เฒ่าถานอ่านเอกสารแล้ว จึงรู้ว่าซูเสี่ยวหม่านตั้งใจแน่วแน่จะยื่นมือเข้ามาช่วย
เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ ในเมื่อเธอไม่รังเกียจคนแก่เรี่ยวแรงถดถอยอย่างพวกเรา พวกเราก็ยินดีช่วยงานโรงสีของเธอ”
ผู้เฒ่าถานมั่นใจว่าเขายังพอช่วยอะไรได้บ้าง
ซูเสี่ยวหม่านออกจากคอกวัวแล้วก็กลับไปที่ครอบครัวซู
ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านต้ากั่งต่างลงมือกันหมดแล้ว
แค่สร้างบ้านดินหลังหนึ่ง พวกเขาไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไรนัก
ผู้ชายในหมู่บ้านบางคนขึ้นเขาไปตัดไม้ บางคนก็ไปขุดดินเหลือง
ตอนนี้ในหมู่บ้านยังไม่มีเงิน จึงไม่กล้าทุ่มเงินซื้ออิฐมากเกินไป
ทุกอย่างต้องทำให้เรียบง่ายที่สุด
แต่ถึงอย่างนั้น คนในหมู่บ้านก็ยังฮึกเหิมกันเต็มที่
คนแซ่ซูในหมู่บ้านต้ากั่งมีมากกว่าครึ่งอยู่แล้ว ซูต้าเฉียงเองก็เป็นคนในตระกูลเดียวกัน
ปกติมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเล็กน้อยก็เป็นธรรมดา แต่พอเจอคนนอกหรือคนจากหมู่บ้านอื่น พวกเขาก็ต้องสามัคคีกันไว้
เพราะอย่างนั้น ครั้งนี้จึงไม่มีใครคัดค้าน
ทุกคนในหมู่บ้านลงมือกันอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงห้าวันก็สร้างโรงสีเสร็จเรียบร้อย