ในเรือนพักรวม
หลังจากซูต้าเฉียงกลับมา ก็ได้พบกับซูเอ้อร์กั๋ว ทั้งคู่ต่างดีใจมาก
ตอนกินมื้อเย็น พี่น้องทั้งสองนั่งด้วยกัน “น้องรอง มา พี่รินให้เธออีกแก้ว!”
ซูต้าเฉียงเห็นน้องชาย ก็รู้สึกสนิทสนมเป็นพิเศษ
ซูเอ้อร์กั๋วใช้มือปิดแก้วเหล้าไว้ “พี่ใหญ่ ไม่ไหวแล้ว ดื่มมากกว่านี้ไม่ได้ พรุ่งนี้เช้าผมต้องออกเดินทาง”
ซูต้าเฉียงเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ยังไม่รู้จุดประสงค์ที่ซูเอ้อร์กั๋วมาคราวนี้ “เป็นอะไรไป? คราวนี้มาแล้วอยู่ต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้หรือ?”
ซูเอ้อร์กั๋วส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ คราวนี้ผมมาทำงาน ผ่านปักกิ่งพอดี ก็เลยแวะมาหาแม่กับพวกพี่”
ซูต้าเฉียงรู้ว่าน้องชายยังมีธุระงาน จึงไม่รบเร้าให้ดื่มอีก “ได้ งั้นไม่ดื่มแล้ว กินกับข้าวเยอะ ๆ นะ”
ซูเอ้อร์กั๋วพยักหน้า “ทำไมยังไม่เห็นน้องเขยกลับมาล่ะ?”
ซูเสี่ยวหม่านเอ่ยขึ้นในตอนนั้น “จิ่งสุยยุ่งมาก ช่วงนี้ต้องออกไปปฏิบัติภารกิจบ่อย ๆ พวกเราไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก”
ตอนนี้ฟู่จิ่งสุยยุ่งจริง ๆ บางครั้งยังต้องไปปฏิบัติภารกิจต่างเมือง พอออกไปทีก็หลายวันกว่าจะกลับ
ซูเสี่ยวหม่านชินกับเรื่องนี้แล้ว
ซูเอ้อร์กั๋วไม่ได้ถามอะไรต่อ ก่อนหน้านี้เขาได้เจอลูก ๆ ของซูเสี่ยวหม่านแล้ว ตอนนี้ใบหน้าจึงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เด็กสองคนนั้นหน้าตาดีจริง ๆ แถมยังใช้นามสกุลได้ดีด้วย!”
ซูเอ้อร์กั๋วไม่เคยคิดเลยว่า ลูกของน้องสาวจะใช้นามสกุลซู ไม่ใช่ฟู่
ลูกสองคนของเขาเองต่างใช้นามสกุลเถียน ส่วนลูกของน้องสาวกลับใช้นามสกุลเดียวกับน้อง ความรู้สึกในใจช่างซับซ้อนเหลือเกิน