ซูเสี่ยวหม่านอยากมองเด็กชายคนนั้นอีกสักหน่อย แต่เขาปะปนอยู่ในกลุ่มเด็ก ๆ ไม่นานก็คลาดสายตาไป
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกใจลอยอยู่บ้าง หรือเธอจะจำคนผิด เด็กคนนั้นหน้าตาคล้ายสามีของเธอมากขนาดนั้นได้อย่างไร
ซูเสี่ยวหม่านรู้ว่าฟู่จิ่งสุยยังมีน้องชายอีกคน แต่ปีนี้เด็กคนนั้นอายุ 10 ขวบแล้ว ไม่มีทางเป็นเด็กตัวเล็กจ้อยที่เห็นเมื่อครู่นี้แน่
ดูจากส่วนสูงแล้ว เด็กคนนั้นยังเตี้ยกว่าหลานชายของเธอ ซูหงซีเสียอีก
ซูเสี่ยวหม่านเก็บความสงสัยไว้ในใจ ตั้งใจว่าตอนกลับบ้านคืนนี้จะถามฟู่จิ่งสุยดู
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้สงสัยว่าฟู่จิ่งสุยจะไปก่อเรื่องจนมีลูกนอกสมรส ที่สำคัญคือตอนแต่งงาน เจ้าหมอนั่นยังไม่ประสีประสาเรื่องผู้หญิงเลยสักนิด
ซูเสี่ยวหม่านสงสัยว่าเด็กคนนั้นอาจเกี่ยวข้องกับคนตระกูลถาน
ซูเสี่ยวหม่านเคยพบฟู่เจิ้งหวน พ่อตาของตัวเองมาแล้ว พูดได้เลยว่าสามีกับเขาไม่เหมือนกันสักนิด
ฟู่เจิ้งหวนดูเป็นคนสุภาพเรียบร้อยกว่า
ซูเสี่ยวหม่านเก็บความข้องใจไว้ในใจ ไม่ได้คิดอะไรมากกับเรื่องนี้ ตอนแรกเธอแปลกใจมาก แต่ตอนนี้กลับทำใจยอมรับได้ไม่น้อยแล้ว
บนโลกนี้มีคนหน้าตาคล้ายกันอยู่มากมาย
ซูเสี่ยวหม่านหิ้วเหล้าไปที่ป้อมยามโดยตรง “ลุงหวัง ฉันมาแล้วค่ะ!”
ลุงหวัง คนเฝ้าประตู ทักทายเสี่ยวหม่านอย่างเป็นกันเอง “อ้าว เสี่ยวหม่านนี่เอง!”
ซูเสี่ยวหม่านวางเหล้าไว้ข้างเท้าชายชรา แล้วแอบซ่อนมันไว้เล็กน้อย “เอามาฝากลุงหวังค่ะ กลับบ้านคืนนี้ค่อยดื่มนะคะ!”
ลุงหวังพอใจที่ซูเสี่ยวหม่านเอาใจใส่ ลูกชายของเขาแม้จะเป็นหัวหน้าฝ่ายธุรการของโรงเรียน แต่ถ้ามีคนเห็นว่าเขารับของฝากก็คงไม่ดีนัก