จ้าวซิ่งกับซูซื่อเซิ่งเดินออกมาด้วยกัน เขาอดสงสัยไม่ได้ “คนในหมู่บ้านพวกคุณดูเหมือนจะเชื่อคำพูดของน้องสาวคุณมากเลยนะ!”
ซูซื่อเซิ่งยืดอกอย่างภูมิใจ “ก็แน่อยู่แล้ว ลองดูความเปลี่ยนแปลงในหมู่บ้านเราสิ ทั้งหมดเป็นเพราะน้องสาวผมนั่นแหละ”
จ้าวซิ่งมองบ้านเรือนในหมู่บ้าน “โห เมื่อก่อนผมไม่ทันสังเกตเลย บ้านอิฐในหมู่บ้านพวกคุณมีเยอะจริง ๆ”
ซูซื่อเซิ่งพูดอย่างได้ใจ “เป็นผลงานของน้องสาวผมทั้งนั้น!”
จ้าวซิ่งกลอกตาไปมา “ซื่อเซิ่ง ต่อไปนายคงไม่ได้คิดจะไปปักกิ่งด้วยหรอกนะ?”
ซูซื่อเซิ่ง “........”
แม้ซูซื่อเซิ่งจะเคยหวั่นไหวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา เขารีบส่ายหน้า “เปล่าครับ หัวหน้า ผมภักดีต่อโรงงานของเราเสมอ!”
จ้าวซิ่งเหลือบมองเขา “หรือว่านายอยากทำงานสกปรกแบบนี้ไปตลอด ตัวเหม็นกลิ่นขี้หมูไปทั้งตัว!”
ที่จ้าวซิ่งถูกสาวงามประจำโรงงานรังเกียจ ก็มีสาเหตุจากเรื่องนี้เหมือนกัน
เขาทำงานรับซื้อหมู จะใส่เสื้อผ้าสะอาดจริง ๆ ก็ไม่ได้
อีกอย่าง เขาทำงานอยู่บ่อย ๆ เลยไม่รู้สึกว่าตัวเองเหม็น จนกระทั่งตอนที่คิดจะจูบสาวงามประจำโรงงาน ฝ่ายนั้นกลับผลักเขาออกตรง ๆ แล้วหลังจากนั้นก็อาเจียนไม่หยุด
ตอนนั้นเองเขาถึงรู้ว่างานที่ทำอยู่ไม่ใช่งานที่มีหน้ามีตา
สาวงามประจำโรงงานยิ่งตรงไปตรงมา ไม่นานก็หาคนใหม่แล้วสลัดเขาทิ้ง
อีกฝ่ายยังทำงานอยู่ที่สำนักงานกิจการพลเรือนประจำอำเภอ งานนั้นมีหน้ามีตากว่ากันมาก!
จ้าวซิ่งอยากเปลี่ยนที่ทำงานจริง ๆ หรือไม่ก็ออกไปลองเสี่ยงดูสักครั้ง