ซูเสี่ยวหม่านทุ่มเทแรงกายแรงใจตั้งโรงงานสี นอกจากจะจัดหางานให้คนในครอบครัวแล้ว เธอยังต้องการผลิตสินค้าอย่างเปิดเผยและถูกต้องตามกฎหมายด้วย
อย่างไรเสีย ซื้อสินค้าจำนวนน้อยจากระบบมาใช้เองก็ยังพอได้ แต่ถ้าต้องการวางขายทั่วประเทศหรือเข้าไปขายในห้างสรรพสินค้า ก็ต้องมีแหล่งที่มาถูกต้อง
ไม่อย่างนั้นจู่ ๆ มีสีทาผนังคุณภาพดีขนาดนี้ปรากฏขึ้นมา ก็อาจดึงดูดความสนใจจากทางการได้
ยิ่งไปกว่านั้น หากกิจการมีขนาดใหญ่ขึ้น ก็ย่อมเป็นที่จับตามองของผู้ใหญ่เบื้องบน
หลังจากซูเสี่ยวหม่านฝากศาสตราจารย์ซ่งไว้แล้ว เธอก็พาคนอื่นออกไปด้วยกัน
จ้าวซิ่งนั่งอยู่ในรถแล้วถามว่า “พวกเราจะไปไหนกัน?”
ซูเสี่ยวหม่านหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้จ้าวซิ่ง “ลองดูสิ นี่คือรายการวัสดุที่ต้องซื้อ ตอนนี้เราไปโรงงานเคมีแห่งที่สองในปักกิ่งกัน”
จ้าวซิ่งไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เพิ่งมาปักกิ่งอีกแล้ว ตั้งแต่โรงงานสีสร้างเสร็จ เขาก็คอยสังเกตวัตถุดิบเคมีเหล่านั้นมาโดยตลอด
ผลิตภัณฑ์ที่มีขายในตลาดตอนนี้ จ้าวซิ่งก็ศึกษาไว้แล้ว แถมยังเคยซื้อกลับมาด้วย
แม้แต่โรงงานเคมีหลายแห่งในปักกิ่ง เขาก็เคยลองติดต่อดู เพียงแต่ตัวเขาไม่มีอำนาจหรือชื่อเสียงพอ ผู้บริหารเบื้องบนจึงไม่ยอมพบ
เรื่องนี้ทำให้จ้าวซิ่งหงุดหงิดไม่น้อย
“ฉันเคยไปโรงงานเคมีแห่งที่สองแล้ว แต่ยังไม่ได้ก้าวผ่านประตูใหญ่ด้วยซ้ำ เสี่ยวหม่าน เธอรู้จักคนที่นั่นด้วยเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้าตรง ๆ “อืม จะว่ารู้จักก็ได้มั้ง!”
จ้าวซิ่ง “........”
รู้จักก็บอกว่ารู้จัก ไม่รู้จักก็บอกว่าไม่รู้จักสิ!