หวังจิ่งซานเป็นคนชอบจินตนาการไปเอง คราวนี้จึงยอมอ่อนข้อให้
“ได้ ในเมื่อพวกคุณมีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนด งั้นก็ตามฉันมา!”
“ได้!”
ซูเสี่ยวหม่านตอบรับด้วยรอยยิ้ม
ระหว่างทางไปฝ่ายกิจการนักเรียน ซูเสี่ยวหม่านเล่าเรื่องหลานชายอย่างซูหงซีให้หวังจิ่งซานฟัง
ซูหงซีเพิ่งเรียนชั้นประถมปีที่ 1 ที่บ้านเกิด จึงสามารถเรียนชั้นปีที่ 1 ต่อที่นี่ได้เหมือนนักเรียนคนอื่น
แต่ก่อนนั้น นักเรียนที่ย้ายมาจากต่างถิ่นมักถูกให้เรียนซ้ำชั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ตามการเรียนการสอนของปักกิ่งไม่ทัน
แต่ซูหงซีเองก็อยู่ชั้นประถมปีที่ 1 อยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเรียนซ้ำ
พอผู้อำนวยการฝ่ายกิจการนักเรียนเห็นว่าหวังจิ่งซานพาตัวมาเอง ก็ตรวจเอกสารที่ซูเสี่ยวหม่านนำมาด้วย
เขาจัดการเรื่องเข้าเรียนให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว
พรุ่งนี้ซูหงซีก็เข้าเรียนอย่างเป็นทางการได้แล้ว
ที่จริง หากไม่มีหวังจิ่งซานซึ่งเป็นผู้อำนวยการสำนักงานธุรการอยู่ด้วย ซูหงซีคงต้องมาสอบสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง
คราวนี้ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการนักเรียนเห็นแก่หน้าหวังจิ่งซาน จึงผ่อนผันให้หลายอย่าง
พอออกจากฝ่ายกิจการนักเรียน ซูเสี่ยวหม่านก็กล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณพี่หวังที่ช่วยนะคะ!”
หวังจิ่งซานเพิ่งรู้ตัวตอนนั้นเองว่าซูเสี่ยวหม่านฉวยโอกาสไต่เต้าความสนิท เรียกเขาจาก “ผู้อำนวยการหวัง” มาเป็น “พี่หวัง” แล้ว
หวังจิ่งซานที่อายุปูนนี้แล้วยังถูกเรียกว่า “พี่หวัง” รู้สึกไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “เรียกฉันว่าผู้อำนวยการก็พอ!”