ซูเสี่ยวหม่านพักอยู่บ้านซูเอ้อร์กั๋วต่ออีก 3 วัน ตลอดช่วงนั้นเธอช่วยเขาประกอบจักรยานไป 3 คัน ตอนนี้เธอจับเคล็ดลับการซ่อมจักรยานได้แล้ว
เธอตัดสินใจไว้แล้วว่าจะกลับหมู่บ้านต้ากั่ง
ช่วงที่ซ่อมจักรยานกับซูเอ้อร์กั๋ว พวกเขาทำกันตอนกลางคืนหลังจากเขาเลิกงาน ส่วนกลางวันตลอด 3 วันนี้ซูเสี่ยวหม่านก็ไม่ได้อยู่เฉย
หลังจากร่ำลากับฟู่จิ่งสุยแล้ว เธอก็ไปกวาดซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง พอถามหาเหล้าเหมาไถแล้วพบว่าของหมด เธอจึงซื้อเหล้าชนิดอื่นมาแทนอีกหลายอย่าง
ซูเสี่ยวหม่านค้นพบว่า ของจากยุค 70 ที่นำไปขายในยุคหลังแล้วทำเงินได้ง่ายที่สุดก็คือเหล้า
เธอจึงซื้อเหล้าอู่เหลียงเย่กับเหล้าหลูโจวเหล่าเจียวมาด้วย อย่างละ 2 ลัง แล้วเก็บไว้ในมิติ
เพราะรับปากไป๋สือว่าจะหาเหล้าเหมาไถให้เขา กลางวันซูเสี่ยวหม่านจึงตั้งใจนั่งรถไฟไปห้างสรรพสินค้าในนครชุนเฉิงด้วย ในที่สุดเธอก็ซื้อเหล้าเหมาไถได้ 1 ลัง และเหล้าอู่เหลียงเย่อีก 3 ลัง
เหล้าในยุคนี้ผลิตได้ไม่มาก แค่หาซื้อได้ตามท้องตลาดก็นับว่าหายากมากแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านกว่าจะกักตุนสินค้าเหล่านี้ได้ก็ไม่ง่ายเลย
เธอไปห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเอกของแต่ละมณฑล
โชคดีที่เมืองฮากับนครชุนเฉิงอยู่ไม่ไกลกัน เธอจึงเดินทางไปกลับได้ภายในวันเดียว
พอซูเอ้อร์กั๋วรู้ว่าซูเสี่ยวหม่านจะกลับ ก็อดแปลกใจไม่ได้ “เสี่ยวหม่าน ปกติเธอต้องรอให้หิมะตกก่อนถึงจะกลับทุกปีไม่ใช่เหรอ!”