ซูเสี่ยวหม่านตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นแล้วรู้สึกมึนหัวอยู่บ้าง เมื่อวานเธอดื่มหนักจริง ๆ
ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่ซูเสี่ยวหม่านคนเดียว
คนอื่น ๆ ก็ไปทำงานบ้าง ไปโรงเรียนบ้าง
เถียนซือซือยังมีน้องชายคนหนึ่งชื่อเถียนซือป๋อ ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง
หลังจากลุกขึ้นมา ซูเสี่ยวหม่านก็พบว่าพี่สะใภ้สองเตรียมอาหารไว้ให้เธอ
ซูเอ้อร์กั๋วยังทิ้งกระดาษโน้ตไว้ บอกให้เธออย่าออกไปไหนตอนเย็น เพราะเขารับงานประกอบจักรยานมาอย่างหนึ่ง
ซูเสี่ยวหม่านเก็บกระดาษโน้ตไว้ หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็นั่งลงกินข้าว
กินเสร็จแล้วซูเสี่ยวหม่านถึงมีเวลาตรวจดูระบบ
จากนั้นก็พบว่าเหล้าเหมาไถในร้านถูกซื้อไปจนหมด ตอนนี้ทั้งหมดอยู่ในสถานะยังไม่จัดส่ง แต่สินค้าคงคลังทั้ง 10 ขวดก็ขายหมดเกลี้ยงแล้ว
นอกจากนี้ ในรายชื่อเพื่อนของเธอยังมีคำขอเป็นเพื่อนอีกยาวเหยียด ทั้งหมดเป็นคนแปลกหน้า
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้รีบกดรับ แต่หันไปอ่านข้อความที่ไป๋สือฝากไว้ให้
พบว่าอีกฝ่ายส่งข้อความมามากกว่ายี่สิบข้อความ ล้วนถามเรื่องเหล้าเหมาไถ
เห็นได้ชัดว่าเขาร้อนใจมากแค่ไหน
ตอนแรกไป๋สือบ่นว่าเธอมีของดีแต่ไม่ยอมบอกเขา
ต่อมาก็บอกว่ายินดีเพิ่มเงินซื้อ สุดท้ายถึงกับอ้อนวอนให้เธอเก็บสินค้าไว้ให้เขา
ซูเสี่ยวหม่านตอบอีกฝ่ายไปตรง ๆ ว่า “อยู่ไหม?”
ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาทันที “อยู่ ๆ ๆ ๆ...”
“หอบหิ้วกลับบ้าน ในที่สุดคุณก็ออนไลน์แล้ว! เมื่อวานฉันเรียกคุณตั้งไม่รู้กี่ครั้ง แต่คุณไม่สนใจฉันเลย!”