ปักกิ่ง ภายในห้องพักผู้ป่วยระดับพรีเมียมห้องหนึ่ง
พยาบาลสาวมองชายบนเตียงผู้ป่วย แม้เขายังไม่ฟื้น แต่หน้าตาหล่อเหลาเอาเรื่องจริง ๆ
พยาบาลสาวคนนี้เป็นผู้ดูแลฟู่จิ่งสุยโดยเฉพาะ
คนในตระกูลฟู่ต่างก็มีงานทำ ไม่มีใครมาเฝ้าเขาที่นี่ได้ทั้งวัน
จึงจ้างผู้ดูแลมาคอยดูแลฟู่จิ่งสุย
ขณะนั้นนิ้วมือของฟู่จิ่งสุยขยับเล็กน้อย สวีจิ้ง พยาบาลสาวที่เฝ้าอยู่เห็นเข้าก็ดีใจขึ้นมาทันที
เธอรีบวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยไป “คุณหมอลู่! คุณหมอลู่คะ คนไข้ขยับแล้ว!”
ฉีเหวินหานซึ่งมาพร้อมกับผู้เฒ่าฟู่ได้ยินดังนั้นก็ร้องขึ้นอย่างดีใจ “คุณตาคะ พยาบาลคนนั้นดูแลห้องของจิ่งสุยค่ะ”
ดวงตาของผู้เฒ่าฟู่เป็นประกาย ฝีเท้าพลอยเร่งขึ้นด้วย “ไปกันเถอะ อาจจะหมายถึงเขาก็ได้”
ทั้งสองมาถึงห้องผู้ป่วย ตอนนี้คุณหมอลู่กำลังตรวจฟู่จิ่งสุยอยู่
แม้คนไข้จะยังไม่ลืมตา แต่คุณหมอก็พบว่ามือของเขาขยับจริง ๆ
“คุณหมอครับ ลูกพี่ลูกน้องผมเป็นยังไงบ้างครับ เขาฟื้นหรือยัง?” ฉีเหวินหานเดินเข้ามาก็ถามทันที
“ใช่แล้ว คุณหมอลู่ หลานชายฉันเป็นยังไงบ้าง?”
คุณหมอลู่ให้ความเคารพผู้เฒ่าฟู่มาก “คุณฟู่ คนไข้มีปฏิกิริยาตอบสนองจริงครับ แต่ตอนนี้ยังไม่ฟื้น”
ผู้เฒ่าฟู่ผิดหวังไม่น้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้น คุณหมอลู่จึงรีบพูดเสริม “คุณฟู่ นี่เป็นสัญญาณที่ดีครับ ในเมื่อคนไข้ตอบสนองและขยับได้ ก็เป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะฟื้น”
ฉีเหวินหานพูดขึ้นว่า “คุณตาคะ นี่เป็นสัญญาณที่ดีนะคะ หนูได้ยินมาว่าคนไข้บางคนก็เป็นแบบนี้ สุดท้ายก็ฟื้นขึ้นมาได้ค่ะ!”