ซูเสี่ยวหม่านพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหกวัน ก่อนจะออกจากโรงพยาบาล
เด็กทั้งสองตัวเล็กไปหน่อย แต่สุขภาพแข็งแรงดี อีกทั้งซูเสี่ยวหม่านคลอดตอนอายุครรภ์เก้าเดือนกว่า จึงไม่ถือว่าคลอดก่อนกำหนด
ซูเสี่ยวหม่านกับคนอื่น ๆ นั่งรถของซูซื่อเซิ่งกลับบ้าน
พอถึงบ้าน พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูก็ประคองซูเสี่ยวหม่านลงจากรถ “เสี่ยวหม่าน ค่อย ๆ นะ!”
ซูเสี่ยวหม่านสวมเสื้อผ้าหนาเตอะ ขณะนั้นประตูก็เปิดออกจากด้านใน
ที่แท้เป็นซูซานชางกับภรรยา และซูอู่ฟู่ที่มาถึงก่อนแล้ว
พี่สะใภ้ห้าไม่ได้มาด้วย เพราะต้องอยู่บ้านดูแลเด็กสองคน พอดีกับช่วงโรงเรียนปิด เธอจึงอยู่บ้านช่วยเลี้ยงเด็กได้
“กลับมาแล้วเหรอ รีบเข้าบ้านกัน!”
พี่สะใภ้สามมองพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซู “พี่สะใภ้ใหญ่ เพิ่งมาได้ไม่กี่วันเอง ทำไมผอมลงขนาดนี้ล่ะ?”
ตั้งแต่พี่สะใภ้สามรู้ว่าซูต้าเฉียงกับภรรยามาอยู่ในอำเภอด้วยกัน เธอก็ร้อนใจอยากรู้ไม่หายว่าชีวิตในอำเภอเป็นอย่างไร
ตอนนี้น้องสามีคลอดลูกเสียที เธอจึงอยากอาศัยโอกาสนี้มาเที่ยวชมอำเภอมานานแล้ว
แต่ตอนนั้นอีกฝ่ายยังไม่ออกจากโรงพยาบาล พวกเธอจึงไม่ได้มา
วันนี้ในที่สุดก็ได้มา พวกเธอนั่งรถเที่ยวเช้ากันมา
ตลอดหกวันที่ผ่านมา พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูกับซูต้าเฉียงแทบไม่ได้พัก ต้องวิ่งวุ่นไปมาอยู่ตลอด
แม้แต่ย่าซูก็เหมือนกัน หลายวันมานี้เธอดูแลลูกสาวที่โรงพยาบาลจนเหนื่อยมาก
“บ้านสาม เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”
“ได้ ๆ!” พี่สะใภ้สามรีบรับคำติดกันสองครั้ง
“แม่ ฉันต้มโจ๊กข้าวฟ่างไว้แล้ว แล้วก็ยังต้มไข่ให้เสี่ยวหม่านด้วย จะยกมาให้เลยไหม?”