ภายในเรือนจำปักกิ่ง ฟู่เจิ้งหวนมาเยี่ยมหยางไฉ่ซาน
คดีของตระกูลหยางถือว่าปิดลงแล้ว หยางฉีจวินถูกตัดสินประหารชีวิต ให้ดำเนินการทันที!
ส่วนหยางฉีเจิ้ง เพราะพี่ชายรับผิดไว้ทั้งหมด อีกทั้งไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าเขาเป็นผู้บงการ เขาแค่ค้าเก็งกำไร เพียงเรื่องนี้อย่างเดียวจึงยังไม่อาจตัดสินประหารชีวิตได้
แต่เขากักขังถานเมี่ยวอวิ๋นโดยผิดกฎหมาย ละเมิดเสรีภาพส่วนบุคคลของผู้อื่น เมื่อรวมความผิดสองข้อเข้าด้วยกันแล้ว เขาถูกตัดสินจำคุก 30 ปี
หยางฉีเจิ้งอายุสี่สิบกว่าแล้ว พอพ้นโทษอีก 30 ปี เขาก็คงกลายเป็นตาแก่คนหนึ่ง
ชีวิตของเขาคงจบลงแค่นี้
มีการพิสูจน์แล้วว่าหยางไฉ่ซานไม่ได้เป็นคนทำให้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ข้อหาพยายามฆ่าถานเมี่ยวอวิ๋นจึงไม่เป็นผล แต่เธอรู้เห็นแล้วไม่แจ้ง ทั้งยังมีส่วนร่วมในแผนการของพี่น้องหยางฉีจวิน และกักขังถานเมี่ยวอวิ๋น สุดท้ายจึงถูกตัดสินจำคุกสามปี
หลังคำตัดสินของหยางไฉ่ซานออกมา ฟู่เจิ้งหวนก็รู้เรื่องทันที
ตอนนี้ฟู่จิ่งฉงหายตัวไป ฟู่เจิ้งหวนจึงแก่ชราลงในพริบตา
ช่วงนี้เขาเอาแต่เป็นห่วงเรื่องตามหาลูกชาย คอยวิ่งไปตามสถานีตำรวจต่าง ๆ รูปร่างผอมลงกว่าแต่ก่อนมาก
ด้วยเหตุนี้เอง เขาถึงไม่มีเวลามาเยี่ยมหยางไฉ่ซาน
ช่วงนี้หยางไฉ่ซานเองก็ใช้ชีวิตไม่สู้ดีนัก เธอมักนึกถึงคำพูดที่ฟู่จิ่งสุยบอกว่า “อย่าเสียใจทีหลัง”
เธออยากรู้เหลือเกินว่าลูกชายเป็นอย่างไรบ้าง
หายตัวไปจริง ๆ หรือเปล่า?