ซูอู่ฟู่ถามอย่างมึนงงว่า “น้องเขยเมาแล้วหรือเปล่า?”
ฟู่จิ่งสุยรีบเถียง “ผมไม่เมา!”
“เสี่ยวหม่าน เสี่ยวหม่าน...”
ซูเสี่ยวหม่านลุกขึ้น ประคองฟู่จิ่งสุยไว้ ก่อนหันไปมองคนในบ้านอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันลืมไปเลย พอเขาดื่มเหล้าแล้วจะติดคนขึ้นมานิดหน่อย!”
ซูเสี่ยวหม่านนึกถึงตอนอยู่เมืองฮา เจ้าหมอนี่ดูเหมือนลูกหมาตัวเล็ก ๆ เลย
นิสัยเปลี่ยนไปมากจริง ๆ
พี่สะใภ้สี่หัวเราะร่วน “น้องสามี นิสัยน้องเขยแบบนี้ก็ดีออก ฮ่า ๆๆ!”
แหม ตอนนี้น้องเขยดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย เมื่อก่อนเย็นชา แถมเข้าถึงยากจะตาย
ซูเสี่ยวหม่านเห็นพี่สะใภ้สี่ขยิบตาหยอกล้อเธอไม่หยุด ก็ได้แต่จนใจ
“พี่ใหญ่ พวกพี่กินข้าวกันก่อนนะ ฉันจะพาเขากลับไปส่งก่อน”
ฟู่จิ่งสุยเกาะติดซูเสี่ยวหม่านราวกับเครื่องประดับ ถ้าเธอไม่ตัวสูงแถมยังมีแรง คงประคองเขาไว้ไม่ไหว
ซูลิ่วกุ้ยเดินเข้ามา “ผมช่วย!”
ซูเสี่ยวหม่านกับซูลิ่วกุ้ยจึงช่วยกันประคองฟู่จิ่งสุยไปไว้ในห้องของซูหงซิง
วันนี้ฟู่จิ่งสุยเมาจริง ๆ พอวางลงบนเตียงเตาได้ไม่นานก็หลับไป
ซูลิ่วกุ้ยเห็นเขาหลับแล้ว ความกังวลเมื่อครู่ก็พลอยคลายลง
พูดตามตรง เขากลัวอยู่เหมือนกันว่าน้องเขยจะเมาแล้วอาละวาด
ดูท่าตอนนี้ก็ยังเรียบร้อยดี
ส่วนเด็ก ๆ ในครอบครัวซูต่างก็มีความคิดของตัวเอง
แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ทุกคนเห็นตรงกัน นั่นคือน้าชายดื่มไม่เก่ง
ซูลิ่วกุ้ยกลับมาที่โต๊ะอาหารพร้อมซูเสี่ยวหม่าน เธอมองพวกพี่ชายสองสามคนแล้วเอ่ยว่า “มา ฉันดื่มกับพวกพี่เอง!”