พวกพี่น้องของซูต้าเฉียงต่างพากันมองซูอู่ฟู่ ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย
เขาอ้าปากแล้วหุบ ไม่รู้จะอธิบายยังไง หรือจะให้บอกว่าภรรยาไม่อยากออกเงินอย่างนั้นหรือ
ทุกคนรู้ดีว่าสถานการณ์ทางบ้านของพี่สามเป็นยังไง แต่เงินของเขาอยู่ในมือภรรยาหมด ที่บ้านแบ่งทรัพย์สินกันแล้วก็ได้เงินมา 300 กว่าหยวน ส่วนบ้านเขาไม่มีเหตุผลอื่นให้ต้องใช้เงิน
พอเห็นซูอู่ฟู่เกาหัวเกาคางอย่างลำบากใจ พี่น้องคนอื่น ๆ ก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ซูซื่อเซิ่งพยักหน้าช้า ๆ “ได้ งั้นพี่ก็ให้ยืมด้วย”
“ขอบคุณครับพี่สี่!”
ซูอู่ฟู่พูดอย่างโล่งอก
ซูอู่ฟู่เดาไว้นานแล้วว่าพี่สามจะไปยืมเงินพี่ใหญ่ เขาเองก็อยากยืมเหมือนกัน แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก
ลูก ๆ บ้านพี่ใหญ่โตกันหมดแล้ว อีกไม่นานก็ต้องหาภรรยาให้พวกเขา ถ้าตอนนี้เขายังไปยืมเงินอีก เท่ากับว่าบ้านพี่ใหญ่ต้องควักเงินออกมา 120 หยวน นั่นเป็นเงินก้อนโตจริง ๆ ภาระหนักเกินไป
ไม่คิดเลยว่าพอหมดหนทางกลับมีทางออก พี่สี่มีเงินนี่เอง
พอจัดการเรื่องของซูอู่ฟู่ได้สำเร็จ ในที่สุดเขาก็ยิ้มออก สีหน้าไม่หนักใจอีกต่อไป
ไม่อย่างนั้นคงมัวแต่กังวลเรื่องนี้จนฉลองปีใหม่ไม่สนุกแน่
ซูต้าเฉียงถอนหายใจในใจ พอน้อง ๆ แยกบ้านกันแล้ว แต่ละบ้านก็มีวิถีชีวิตของตัวเอง
เขาเองก็เข้าไปก้าวก่ายมากนักไม่ได้
ซูลิ่วกุ้ยมองซูอู่ฟู่แวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อคุยธุระกันเรียบร้อย พี่น้องทั้งห้าคนจึงเดินออกมาจากห้องของซูต้าเฉียง
พอออกมาก็เห็นเงาคนอยู่ในลานบ้าน