ซูเสี่ยวหม่านเดาออกทันที เธอหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า “รีบกลับไปนอนชดเชยเถอะ ฉันก็จะกลับบ้านไปบอกพี่รองเหมือนกัน”
ฟู่จิ่งสุยรู้ตัวว่าเข้าใจผิดไป จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “ได้!”
ซูเสี่ยวหม่านนึกถึงแผนการของซ่งรั่วเฉิน จึงถามว่า “จริงสิ คุณรู้สึกยังไงกับซ่งรั่วเวยเหรอ?”
ฟู่จิ่งสุยฉลาดมาก พอได้ยินซูเสี่ยวหม่านถามตรง ๆ ก็ยิ้มตอบว่า “เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ฉันชอบ!”
ซูเสี่ยวหม่านหัวเราะคิกคัก เธอชอบคุยกับคนฉลาดนี่แหละ
หลังจากแยกกัน ซูเสี่ยวหม่านก็ตรงไปหา ซูเอ้อร์กั๋วที่โรงงานเครื่องจักร
ตอนนั้นซูเอ้อร์กั๋วถูกพนักงานในโรงงานล้อมเอาไว้
“เอ้อร์กั๋ว ไปพูดกับน้องสาวให้หน่อยสิ ช่วยปล่อยต้าชุนที่บ้านฉันออกมาเถอะ!”
“ใช่แล้ว เอ้อร์กั๋ว ฉี่จวินบ้านฉันก็โตมาให้เธอเห็นกับตา พวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน เธอคงไม่อยากเห็นเขาถูกส่งไปดัดแปลงนิสัยที่ฟาร์มหรอกใช่ไหม”
“........”
พ่อแม่ของหนุ่ม ๆ หลายคนที่ถูกจับตัวไปเมื่อวานพากันมาหาซูเอ้อร์กั๋ว
บางคนถึงกับไปหาคุณตาเถียนกับพี่สะใภ้สองด้วย สรุปแล้วทุกคนต่างมาขอร้องให้ช่วยพูดให้
ถ้าพูดตามใจจริง ซูเอ้อร์กั๋วไม่อยากช่วยเลย หากน้องสาวไม่เก่งพอ คนที่ถูกทำร้ายก็คงกลายเป็นเสี่ยวหม่าน
แต่คนเหล่านี้ก็เป็นเพื่อนร่วมงานเก่าที่โรงงานทั้งนั้น
ขณะที่เขากำลังลำบากใจ ซูเสี่ยวหม่านก็ปรากฏตัวขึ้น
“พี่ ๆ ทุกคน อย่าทำให้พี่รองฉันลำบากใจเลยค่ะ”
พนักงานเก่าแก่หลายคนอายุสี่สิบกว่าแล้ว พอถูกเด็กสาวเรียกว่าพี่ ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง