เกาหงเฟยจ้องซูเสี่ยวหม่านอย่างเดือดดาล “เธอกล้าลงมือกับฉันได้ยังไง ไม่กลัวหรือว่าฉันจะไปหาเรื่องพี่รองของเธอ?”
ตอนนี้เกาหงเฟยกลับได้ใจขึ้นมา แม้พี่รองของซูเสี่ยวหม่านจะเป็นช่างระดับแปด แต่ก็เป็นแค่คนงานคนหนึ่งเท่านั้น ขอเพียงเขาต้องการ เขาก็ทำให้พี่รองของเธอตกงานได้สบาย
เกาหงเฟยพยายามลุกขึ้น ใครจะคิดว่าซูเสี่ยวหม่านจะคว้าผมเขาไว้แน่น “แล้วไงล่ะที่ฉันลงมือกับนาย?”
“เกาหงเฟย อย่าคิดว่าแค่หาจ้าวซงกับอีกคนมาเป็นแพะรับบาปแล้วฉันจะไม่รู้ว่านายต่างหากที่เป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง”
เกาหงเฟยถูกกระชากผมจนเจ็บ น้ำตาแทบไหล “นังตัวแสบ รีบปล่อยเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”
ซูเสี่ยวหม่านกำคอเสื้อเขาไว้ แล้วลากไปยังมุมหนึ่ง
เพียะ! เพียะ! เธอตบหน้าเกาหงเฟยไปสองฉาดเต็ม ๆ
“เธอ...”
เกาหงเฟยมองซูเสี่ยวหม่านอย่างโกรธแค้น ตั้งใจจะลุกขึ้นตอบโต้
แต่ร่างถูกกดไว้จนขยับไม่ได้เลย
นังตัวแสบนี่ทำไมตัวหนักขนาดนี้ แรงมือก็เยอะชะมัด
เมื่อคืนเขาตาถั่วไปแล้วหรือไง ถึงได้ไปชอบผู้หญิงตัวแสบนี่เข้า
ซูเสี่ยวหม่านมองเกาหงเฟย “ฉันแนะนำให้นายอยู่เฉย ๆ ดีกว่า นายส่งคนมาจัดการพวกเรา ฉันตบหน้านายสองฉาด ก็ถือว่าหายกันแล้ว”
ซูเสี่ยวหม่านปล่อยมือจากเกาหงเฟย
เกาหงเฟยลูบเข่าพลางลุกขึ้น “เธอตบฉันแล้วยังคิดจะเดินตัวปลิวไปงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”
ซูเสี่ยวหม่านยกมุมปากขึ้น “งั้นก็มาดูกัน ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้นอยู่แล้ว คนบ้านนอกอย่างฉัน อย่างแย่ก็กลับไปทำนาต่อ”