ฟู่จิ่งสุยคำนวณเวลาในใจคร่าว ๆ แล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้เสี่ยวหม่านคงคลอดแล้ว ปู่ พวกคุณรีบโทรไปถามดูเถอะครับ”
ฟู่จิ่งสุยเพิ่งฟื้นขึ้นมา พอพูดรวดเดียวเสียยาวเหยียดก็รู้สึกอ่อนแรงมาก
แต่ในใจเขาร้อนรน เพราะจากซูเสี่ยวหม่านมานานขนาดนี้ เขาก็รู้สึกผิดต่อเธออยู่แล้ว
ตอนนี้ยิ่งอยากรู้ว่าซูเสี่ยวหม่านกับลูกเป็นอย่างไรบ้าง
หยางไฉ่ซานยืนอยู่ข้าง ๆ ในใจไม่ค่อยพอใจนัก เธอรู้ตั้งนานแล้วว่าซูเสี่ยวหม่านตั้งท้อง
ตอนหลานสาวกลับมาก็เล่าให้ฟังแล้วนี่นา
เดิมทีเธอคิดว่าฟู่จิ่งสุยบาดเจ็บหนักขนาดนั้น คงไม่มีวันฟื้นขึ้นมาแล้ว
ต่อมาพอได้ยินว่าเขาเริ่มมีปฏิกิริยา เธอก็คิดว่าหัวคงบาดเจ็บจนจำอะไรบางอย่างไม่ได้
แต่เจ้าหนุ่มนี่โชคดีเกินไปแล้ว ตอนนี้กลับหายดีเป็นปกติ
หยางไฉ่ซานรู้สึกกลัดกลุ้ม พอฟังจากคำพูดของเขาแล้ว หรือว่าจะรับผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ด้วยกันอีก
บ้านก็มีแค่นั้น อยู่กันสามคนก็ยังพอมีที่เหลือ ถ้าเพิ่มมาอีกสามคนจะอยู่กันอย่างไรไหว
เพียงครู่เดียว หยางไฉ่ซานก็คิดไปไกลหลายเรื่อง
ผู้เฒ่าฟู่ไม่ได้สนใจว่าหยางไฉ่ซานคิดอย่างไร หลานชายทั้งสามคนแต่งงานกันหมดแล้ว แต่คนที่อายุน้อยที่สุดกลับมีลูกก่อน
ท่าทีของผู้เฒ่าฟู่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “จิ่งสุย ไม่ต้องห่วง ปู่จะให้คนติดต่อไปเดี๋ยวนี้”
“ที่ที่หลานเคยไปชื่ออะไรนะ?”
ทุกคนในห้องพักคนไข้ต่างเห็นความร้อนใจของผู้เฒ่าฟู่