หลังจากซูต้าเฉียงกับพี่น้องทั้งสองจากไป ฝั่งอำเภอก็เหลือเพียงซูเสี่ยวหม่านกับคนอื่น ๆ
กลางดึกคืนนั้น พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูนอนห้องเดียวกับซูเสี่ยวหม่าน ส่วนย่าซูนอนอีกห้องกับพี่สะใภ้สาม
เหตุผลหลักคือซูเสี่ยวหม่านสนิทกับพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูมากกว่า อีกทั้งย่าซูก็อายุมากแล้ว เด็ก ๆ อาจตื่นกลางดึก ย่าซูวัยนี้คงทนอดนอนไม่ไหว
ดังนั้นให้พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเป็นคนดูแลจึงเหมาะที่สุด
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูทำอาหารเก่ง กับข้าวก็เป็นฝีมือของเธอ
ส่วนพี่สะใภ้สามรับหน้าที่ซักล้าง เธอไม่ได้รังเกียจสิ่งสกปรกจากอุจจาระปัสสาวะของเด็ก ๆ ด้วย
ซูเสี่ยวหม่านรู้ว่าในยุคหลังมีผ้าอ้อมสำเร็จรูป แต่ก็ไม่กล้านำออกมาใช้
ถึงอย่างไรแค่มองก็รู้แล้วว่าเป็นของที่ไม่มีในยุคนี้ อีกอย่างในบ้านยังมีคนนอกอยู่ด้วย
ซูเสี่ยวหม่านจึงทำได้เพียงใช้ชีวิตเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่กำลังอยู่ไฟในเวลานี้
ร่างกายของซูเสี่ยวหม่านแข็งแรง น้ำนมก็มีมาก เด็กทั้งสองจึงกินอิ่มได้
อีกอย่างตอนนี้เด็ก ๆ ยังตัวเล็ก กินไม่มาก เธอยังให้นมลูกทั้งสองคนจนอิ่มได้
วันหนึ่ง หลังจากซูเสี่ยวหม่านให้นมลูกสาวเสร็จ จึงอุ้มลูกชายขึ้นมา
ในบรรดาลูกทั้งสอง มองออกได้ว่าลูกสาวเป็นเด็กใจร้อน
เธอต้องได้กินนมก่อนเสมอ หากให้คนน้องกินก่อนก็จะส่งเสียงงอแงอยู่ข้าง ๆ
ส่วนน้องชายกลับรู้จักยอมให้พี่สาว แม้จะขยับปากจุ๊บจั๊บอยากกินนมเหมือนกัน แต่ก็ได้แต่มองพี่สาวกิน
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูรับตัวพี่สาวไป ซูเสี่ยวหม่านจึงให้นมลูกชายต่อ