ครอบครัวของอาหญิงรองฟู่เองก็สงสัยมากเหมือนกัน พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าฟู่จิ่งสุยแต่งงานแล้ว
ตอนนี้ยังได้ยินอีกว่าเด็กคลอดแล้วด้วย ในใจจึงทั้งประหลาดใจและคาดไม่ถึง
อาหญิงรองฟู่หันไปมองผู้เฒ่าฟู่ “ใช่แล้วค่ะพ่อ จิ่งสุยแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ภรรยาเป็นคนที่ไหน?”
แม้ผู้เฒ่าฟู่จะมีเหลนชายกับเหลนสาวแล้ว แต่เขาก็ไม่ค่อยพอใจที่หลานสะใภ้มาจากชนบท
“ก็แค่ผู้หญิงชนบทคนหนึ่ง เป็นคนที่จิ่งสุยรู้จักตอนทำงานเป็นตำรวจอยู่ที่อันผิงนั่นแหละ”
อาหญิงรองฟู่นึกขึ้นได้ “พ่อคะ ใช่คนที่จิ่งสุยกลับมาเมื่อสองปีก่อนแล้วบอกว่ากำลังคบอยู่หรือเปล่า?”
จำได้ว่าตอนนั้นพ่ออยากแนะนำลูกสาวของเพื่อนเก่าให้หลานชาย แต่หลานชายทะเลาะกับคนในบ้าน แล้วก็เดินจากไป
จากนั้นก็แทบไม่มีข่าวคราวอยู่เกือบปี พอปรากฏตัวอีกครั้งก็กลับมาพร้อมอาการบาดเจ็บ
อาหญิงรองฟู่ไม่ค่อยพอใจนัก เธอคิดว่าคนที่เหมาะกับตระกูลฟู่ควรเป็นผู้หญิงที่มีชาติตระกูลสูงกว่านี้
ผู้เฒ่าฟู่พยักหน้า “อืม ก็ผู้หญิงคนนั้นแหละ”
เขาถอนหายใจ “เฮ้อ ดูท่าคงเป็นวาสนาของคนสองคนเขา”
ฟู่เจิ้งจวินหันไปหาน้องชาย “น้องสาม แกรู้เรื่องจิ่งสุยมากแค่ไหน เขาบอกแกหรือเปล่าว่าแต่งงานแล้ว?”
ฟู่เจิ้งจวินขมวดคิ้ว หลานชายแต่งงานทั้งที กลับไม่มีใครในบ้านไปร่วมงานเลยสักคน!
เขาเป็นลุงใหญ่ยังไม่รู้เรื่อง แล้วน้องชายคนเล็กน่าจะรู้ใช่ไหม
ฟู่เจิ้งหวนเหลือบมองพ่อ ก่อนตอบเสียงเบา “บอกครับ ก่อนแต่งงานเขาโทรมาหาผม”
ฟู่เจิ้งจวิน “.........”