ช่วงนี้หมู่บ้านต้ากั่งโด่งดังมากในตำบลอันผิง
หัวหน้าสถานีเจิ้งอยู่ในตัวเมือง จึงรู้ข่าวคราวของหมู่บ้านต้ากั่งเป็นอย่างดี
ซูเสี่ยวหม่านนับเป็นคนสำคัญของหมู่บ้านต้ากั่ง เรื่องที่เธอไปคลอดลูกในอำเภอมีคนรู้กันไม่น้อย
ยิ่งกว่านั้น นับจากวันที่เธอคลอดก็ผ่านไปกว่า 20 วันแล้ว ชาวหมู่บ้านต้ากั่งช่วยกันเล่าต่อ จนหมู่บ้านละแวกใกล้เคียงรวมถึงคนในตัวเมืองต่างรู้ว่าซูเสี่ยวหม่านคลอดลูกแฝดชายหญิง
ในยุคนี้ การคลอดลูกแฝดก็พบได้ไม่บ่อยอยู่แล้ว ยิ่งซูเสี่ยวหม่านได้แฝดชายหญิงด้วย นับเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง
ตอนหัวหน้าสถานีเจิ้งพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความยินดี
ฟู่จิ่งสุยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น เขาไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของซูเสี่ยวหม่านแล้ว จากน้ำเสียงของหัวหน้าสถานีเจิ้งก็พอจะตัดสินได้
อย่างไรหัวหน้าสถานีเจิ้งก็ไม่ใช่ซูเสี่ยวหม่าน ต่อให้ฟู่จิ่งสุยมีเรื่องอยากพูดเต็มอก ก็พูดออกมาไม่ได้
เขาจึงได้แต่บอกว่า “หัวหน้าสถานี รบกวนช่วยส่งข่าวไปที่หมู่บ้านต้ากั่ง บอกพวกเขาว่าผมสบายดี พอแผลหายแล้วผมจะกลับไป”
หัวหน้าสถานีเจิ้งชะงักไปก่อน แล้วจึงถามว่า “คุณบาดเจ็บเหรอ อาการหนักไหม?”
ฟู่จิ่งสุยตอบว่า “ไม่หนักครับ อีกไม่นานผมก็กลับไปได้แล้ว”
แต่หัวหน้าสถานีเจิ้งไม่ค่อยเชื่อ พอฟังเสียงจากปลายสายแล้ว เขาคิดว่าอาการคงไม่เบา “คุณบอกว่าตอนนี้อยู่โรงพยาบาลทหารที่สี่ใช่ไหม?”
“ใช่ครับ ผมไม่ได้ส่งข่าวกลับบ้านมานาน กลัวพวกเขาจะเป็นห่วง รบกวนหัวหน้าสถานีเจิ้งช่วยฝากข่าวไปที่หมู่บ้านก็พอครับ”