ฟู่จิ่งสุยชะงักไปก่อน เมื่อนึกถึงท่าทางหวาดกลัวว่าจะถูกจับของย่าซู เขาจึงถามว่า “หัวหน้าสวี่ ยังมีอะไรที่ไม่ชัดเจนอีกหรือครับ จริง ๆ แล้วถามผมก็ได้”
มือที่หัวหน้าสวี่ยกถ้วยชาขึ้นมาชะงักไป ก่อนจะมองฟู่จิ่งสุยด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “อะไร? ผู้กองฟู่ กลัวผมเจอแม่ยายขนาดนั้นเลยหรือ มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า?”
หัวหน้าสวี่จงใจเอ่ยถึงตำแหน่งปัจจุบันของฟู่จิ่งสุยตรง ๆ เพื่อเตือนเขาว่าอย่าลืมสถานะของตัวเอง
ฟู่จิ่งสุยไม่ใช่คนโง่ ย่อมฟังออกทุกอย่าง
“หัวหน้าสวี่เข้าใจผิดแล้วครับ แม่ยายผมเป็นแค่หญิงชราชาวบ้านธรรมดา อายุอานามก็มากแล้ว แถมแต่ก่อนก็อยู่ชนบทมาตลอด ผมกลัวว่าถ้าเธอมาที่นี่จะตกใจเอาครับ”
หัวหน้าสวี่ส่ายหน้า “จะเป็นไปได้ยังไง? คนที่เลี้ยงดูผู้มีความสามารถอย่างผู้กองซูมาได้ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร!”
คำพูดของหัวหน้าสวี่มีนัยบางอย่าง คนที่มีหยกแขวน ทั้งยังรู้ความลับของหยกแขวน จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร
ตอนนี้หัวหน้าสวี่กับฟู่จิ่งสุยให้ความสำคัญกับคนละเรื่อง หัวหน้าสวี่สนใจเรื่องสมบัติมากกว่า
ส่วนฟู่จิ่งสุยต้องการสืบหาความจริงเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่แม่ของเขาประสบในปีนั้น แล้วนำตัวคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดมาลงโทษตามกฎหมาย!
เมื่อได้ยินหัวหน้าสวี่พูดเช่นนี้ ฟู่จิ่งสุยก็รู้ว่าหากยังขัดขวางต่อไป คงมีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลง
เขาจึงพูดว่า “แม่ยายผมอยู่ที่ปักกิ่งเหมือนกันครับ ผมกับครอบครัวของแม่ยายอยู่ด้วยกัน หัวหน้าสวี่อยากพบเธอเมื่อไรก็ได้ครับ!”
ย่าซูไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย จึงไม่จำเป็นต้องเชิญตัวไปกรมความมั่นคงแห่งชาติ หากหัวหน้าสวี่อยากสอบถามสถานการณ์ ก็ไปถามที่บ้านครอบครัวซูได้