ฟู่จิ่งสุยกล่าวว่า “คนที่บุกทำร้ายพวกเรามีอยู่สองกลุ่ม หนึ่งในนั้นมีหวังต้าจู้เป็นหัวหน้า วันนี้พวกเขาถูกจ้าวซิ่วลี่ ผู้ประกาศข่าวของโรงงานเครื่องจักรของพวกคุณยุยงให้มาสั่งสอนสหายซูเสี่ยวหม่าน”
“ส่วนสาเหตุก็เพราะจ้าวซิ่วลี่หมายตาลูกชายของผู้จัดการเกาค่ะ”
ผู้จัดการเกา: “........”
ผู้จัดการเกาถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีแล้วที่ไม่ใช่ลูกชายตัวเองเป็นคนทำ
เขาถลึงตามองเกาหงเฟยที่ยืนอยู่ด้านหลัง “หงเฟย บอกพ่อมาสิว่าแกกับจ้าวซิ่วลี่คนนั้นเป็นอะไรกัน?”
เกาหงเฟยรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้ายจริง ๆ ไม่ได้เสแสร้ง “พ่อครับ ผมเจอจ้าวซิ่วลี่แค่ไม่กี่ครั้ง ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย”
ผู้จัดการเกาแค่นเสียง แล้วเหลือบมองรองผู้จัดการหลินอย่างได้ใจเล็กน้อย
ตอนนี้เขาผ่อนคลายลงเต็มที่แล้ว ในเมื่อเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับลูกชาย เขาก็ไม่ต้องการอะไรมาก พนักงานก่อเรื่อง อย่างมากเขาก็แค่ลงโทษพวกนั้น
ต่อให้คณะตรวจสอบพบเข้า เขาในฐานะผู้จัดการโรงงานก็แค่ทำผิดเล็กน้อย ไม่ถึงกับกระทบฐานะ
“ไม่เกี่ยวกันงั้นเหรอ? พนักงานหญิงคนนั้นถึงกับทำเรื่องขนาดนี้เพื่อคุณเลยนะ?”
ความหยิ่งผยองของเกาหงเฟยค่อย ๆ พองโตขึ้น เขาสะบัดหน้าม้าที่ปรกหน้าผาก “พ่อครับ วันนี้ผมอาจเต้นรำกับสหายทางนั้น จ้าวซิ่วลี่เลยเข้าใจผิด ถึงได้ไปหาเรื่องสหายคนนั้น”
พูดจบ เกาหงเฟยก็เดินตรงมาหาซูเสี่ยวหม่าน “สหายซู ผมขอโทษที่ทำให้คุณถูกพนักงานหญิงในโรงงานเพ่งเล็งเพราะเรื่องของผม ผมขอโทษคุณตรงนี้นะครับ”