ผู้เฒ่าถานจึงพักอยู่ที่บ้านตระกูลซูตั้งแต่นั้นมา ซูเสี่ยวหม่านกลัวว่าเขาจะมีแผลบาดเจ็บภายในที่มองไม่เห็น จึงพาคนไปตรวจที่อำเภออีกรอบ
เมื่อพบว่าบาดแผลเป็นเพียงแผลภายนอก เธอก็พาคนกลับหมู่บ้าน
หลังหิมะตก ชาวบ้านก็เข้าสู่ช่วงพักหลบหนาวอย่างเป็นทางการ
ตอนผู้เฒ่าถานไปโรงพยาบาล ซูเสี่ยวหม่านช่วยปลอมตัวให้เขา จึงไม่มีใครจำได้
อีกอย่าง ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้แจ้งความในนามผู้เฒ่าถาน เพราะตอนนี้สถานะของเขาค่อนข้างอ่อนไหว ไม่เหมาะจะดึงดูดความสนใจจากผู้คนมากกว่านี้
ซูต้าเฉียงไปแจ้งความที่สถานีตำรวจว่ามีโจรเข้าหมู่บ้าน ส่วนรูปร่างหน้าตาและลักษณะของโจรนั้นก็ล้วนเป็นไปตามที่ซูเสี่ยวหม่านบอก
ไม่นานสถานีตำรวจก็มุ่งเป้าไปที่ไหลจื่อ เพราะส่วนสูงกับเสียงของคนคนนี้ตรงกับคำบรรยายมาก
ไหลจื่อจึงถูกออกหมายจับในแถบอันผิง
แต่หลังจากวันนั้น ไหลจื่อก็เหมือนจะซ่อนตัวไป ตำรวจไปหาถึงบ้านหลายครั้งก็ไม่พบตัว
หลังหิมะตก ซูเสี่ยวหม่านไม่ค่อยได้เข้าอำเภอแล้ว
ซูต้าเฉียงก็ไม่ยอมให้ซูเสี่ยวหม่านออกไปข้างนอกอีก พอเข้าฤดูหนาว หน่วยผลิตก็ไม่มีงานให้ทำ
เธอไม่จำเป็นต้องหลบออกไปข้างนอกเลย
ซูเสี่ยวหม่านเองก็ไม่ได้คัดค้าน
ส่วนการที่ครอบครัวซูมีชายชราเพิ่มมาอีกคน ก็ไม่ได้ทำให้ใครสนใจมากนัก เขานอนพักรักษาตัวอยู่ในห้องทั้งวัน แม้แต่ข้าวก็ยังต้องยกไปให้ถึงห้อง
วันนั้นย่าซูก็จับตัวลูกสาวคนเล็กได้เสียที