ท่ามกลางความมืด หยางไฉ่ซานนั่งอยู่ในรถ สีหน้าตึงเครียด
ฟู่จิ่งฮุยมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ชวนคุย
รถแล่นด้วยความเร็วไม่น้อย ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็มาถึงตระกูลหยาง
หยางไฉ่ซานรีบลงจากรถ “จิ่งฮุย ขอบใจนะ!”
ฟู่จิ่งฮุยตอบอย่างเรียบเฉย “อาสะใภ้เกรงใจแล้วครับ!”
พูดจบเขาก็เหยียบคันเร่ง รถแล่นออกไปทันที
หยางไฉ่ซานมองรถที่ขับจากไป ก่อนจะรีบเข้าไปในตระกูลหยาง
หยางไฉ่ซานไม่รู้เลยว่าฟู่จิ่งฮุยขับรถวนไปอีกทาง แล้วกลับมาอีกครั้ง
เขาจอดรถไว้ตรงมุมลับตา คอยสังเกตความเคลื่อนไหวทุกอย่างในตระกูลหยาง
ขณะนั้น ฟู่จิ่งสุยกับคนอื่น ๆ มาถึงโรงพยาบาลจิตเวชแล้ว
ซูลิ่วกุ้ยพาคนตรวจตรารอบโรงพยาบาล พบว่าที่นี่มีประตูอยู่สองบาน
เขาจึงรีบส่งทหารไปเฝ้าประตูทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
กำแพงโรงพยาบาลจิตเวชสูงมาก ไม่มีทางปีนออกไปได้ นี่ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ป่วยข้างในหนีออกมา
โรงพยาบาลจิตเวชไม่เหมือนโรงพยาบาลทั่วไป หากไม่ได้รับอนุญาตจากแพทย์ ผู้ป่วยก็ไม่มีสิทธิ์ออกไป
ถึงจะบอกว่าตัวเองไม่ได้บ้า ก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี
หลังปิดทางประตูหลังไว้แล้ว หัวหน้าสวี่ก็พาคนไปเคาะประตูป้อมยามจนเปิด
พนักงานเฝ้าประตูเห็นทหารมากมายก็สะดุ้งตกใจ
เขาคิดจะปิดประตูตามสัญชาตญาณ แต่ทหารที่อยู่ตรงนั้นเข้าควบคุมตัวเขาไว้ก่อนแล้ว
หัวหน้าสวี่แสดงบัตรประจำตัว “กรมความมั่นคงแห่งชาติกำลังปฏิบัติหน้าที่ ใครขัดขืนจะถูกจับกุมทั้งหมด!”
พนักงานเฝ้าประตูเป็นชายวัยสี่สิบกว่า ต่างจากคนเฝ้าหน่วยงานอื่นที่มักเป็นชายชราวัยห้าหกสิบ เขามีร่างกายกำยำ แถมยังดูเหมือนคนฝึกวิชาการต่อสู้มา