ซูต้าเฉียงนั่งรถไฟตลอดทั้งคืน พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็เดินทางถึงเมืองฮา
จากนั้นเขาต่อรถโดยสารกลับหมู่บ้านต้ากั่ง
ช่วงนี้เป็นฤดูทำไร่ทำนา ในหมู่บ้านจึงค่อนข้างเงียบสงบ
แม้แต่เด็ก ๆ ในหมู่บ้านก็ไม่มีใครออกมาวิ่งเล่น ตอนนี้มีโรงเรียนประถมอยู่ในหมู่บ้าน เด็กที่อายุเกิน 5 ขวบล้วนถูกชาวบ้านส่งไปเรียนกันหมด
ซูต้าเฉียงกลับบ้านเป็นที่แรก พอเข้าไปก็เห็นว่าบ้านสะอาดเรียบร้อยดี
ซูต้าเฉียงพอใจมาก แม้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนมาทำความสะอาดให้ แต่ก็รู้สึกดีใจไม่น้อย
ซูต้าเฉียงวางของฝากจากบ้านเกิดที่นำกลับมาไว้ในบ้าน แล้วเดินทอดน่องออกไปในหมู่บ้าน
ที่จริงแล้ว ครั้งนี้เขาไปปักกิ่งเพียงครึ่งเดือนกว่า ๆ เท่านั้น
แต่ซูต้าเฉียงกลับรู้สึกราวกับไม่ได้กลับมานานมาก
ที่นี่เป็นบ้านเกิดของเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ยังรู้สึกผูกพันที่สุด
ซูต้าเฉียงแวะดูว่าหมูของแต่ละบ้านในหมู่บ้านเลี้ยงได้ดีแค่ไหน ก่อนจะไปดูฟาร์มหมูของหมู่บ้านต่อ
เห็นแม่หมูอ้วนท้วนแข็งแรง ซูต้าเฉียงก็พอใจ
เพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ซูต้าเฉียงจึงตรงไปโรงสีข้าว
ตอนนี้โรงสีมีคนมาสีข้าวไม่มาก อีกทั้งเครื่องจักรก็ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น คนทำงานในหมู่บ้านจึงลดลง
เหลือเพียงชายหนุ่มสองคนกับคนจากคอกวัวอีกห้าคน
พอศาสตราจารย์ซ่งเห็นซูต้าเฉียงกลับมา ก็รีบเดินเข้าไปหา “หัวหน้ากองการผลิตซู คุณกลับมาแล้วหรือคะ?”
ชายหนุ่มสองคนในหมู่บ้านหยุดเครื่องจักรแล้วเข้ามาสมทบ “หัวหน้ากองการผลิต คุณกลับมาได้ก็ดีจริง ๆ ครับ”
หลี่ปินพูดว่า “หัวหน้ากองการผลิต ตอนคุณไม่อยู่ นักบัญชีหลิวกับรองหัวหน้ากองทะเลาะกันจนแทบจะลงไม้ลงมือกันแล้ว ตอนนี้คุณกลับมาก็ดีเลยครับ”