ซูซื่อเซิ่งห่ออาหารจากร้านอาหารของรัฐกลับมา คนในครอบครัวซูจึงกินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง
หลังกินข้าว พี่สะใภ้สี่พาพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูไปตลาดเกษตรเพื่อให้จำทาง พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูยังซื้อผักกลับมาด้วย
พอตกค่ำ พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูลงมือทำกับข้าว จัดอาหารเต็มโต๊ะ ซูซื่อเซิ่งก็ไปรับเด็กทั้งสองคนมาด้วย
หลังทุกคนกินมื้อเย็นเสร็จ ซูซื่อเซิ่งถึงขับรถพาภรรยากับลูกออกไป
ตอนนี้งานของซูซื่อเซิ่งค่อนข้างอิสระ รถของโรงฆ่าสัตว์ก็ใช้งานได้สะดวกมาก
ซูซื่อเซิ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ปีนี้เขายังได้พบผู้อำนวยการอวี่ด้วย อีกฝ่ายให้กำลังใจเขาอยู่พักหนึ่ง
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูปรับตัวกับชีวิตในอำเภอได้อย่างรวดเร็ว เดิมทีเธอก็เป็นคนช่างสังเกตอยู่แล้ว แม้แถวทางออกฝั่งตะวันออกของสถานีรถจะมีบ้านคนไม่มากนัก แต่เธอก็ยังหาเพื่อนได้
ทุกวันตอนออกไปซื้อผัก เธอยังหาเพื่อนร่วมทางได้อีกด้วย
พอซูเสี่ยวหม่านมาถึงอำเภอ เธอก็ให้เงินพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซู 500 หยวนไว้เป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน
ตอนซูหงซิงแต่งงาน พี่ใหญ่ซูกับภรรยาให้สินสอด 500 หยวน ไม่ได้ให้ของชิ้นใหญ่ชิ้นอื่นอีก
การแต่งลูกสะใภ้ต้องใช้เงิน พี่ใหญ่ซูกับภรรยาจึงมีเงินติดมือไม่มากจริง ๆ
ซูเสี่ยวหม่านให้เงินที่บ้าน ซูต้าเฉียงก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะรู้ว่าน้องสาวมีเงิน
อย่างไรเสีย โรงงานสองแห่งในหมู่บ้านแบ่งเงินปันผลปลายปีไปตั้ง 7,000 กว่าหยวน
ค่าเช่าเครื่องจักรของโรงสีคิดในอัตรา 20 เปอร์เซ็นต์ ส่วนเครื่องจักรของโรงอิฐแดงคิด 30 เปอร์เซ็นต์