ซูซื่อเซิ่งขับรถไม่เร็วมากนัก ส่วนหนึ่งก็เพราะคำนึงถึงสภาพร่างกายที่ไม่เหมือนคนอื่นของซูเสี่ยวหม่านในตอนนี้
ซูเสี่ยวหม่านนั่งอยู่บนรถก็ยังรู้สึกได้ว่าลูกน้อยสองคนในท้องกำลังดิ้นคึกคัก
ตั้งแต่ตั้งครรภ์ ซูเสี่ยวหม่านก็สัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์ของชีวิต
ตอนนี้ลูกใกล้จะคลอดแล้ว เธอจึงเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ
ย่าซูไม่ได้ออกจากหมู่บ้านต้ากั่งมาหลายปีแล้ว สมัยก่อนเพราะเรื่องสถานะ ยิ่งไม่กล้าแสดงตัว
ที่ย่าซูรอดมาได้ ก็เพราะพ่อเฒ่าซูเป็นชาวนายากจน
ตอนนี้ได้ออกมาแล้ว ในใจก็รู้สึกตื่นเต้นยินดี
เธอได้ยินลูกสาวคนเล็กพูดถึงเรื่องนี้อยู่บ่อย ๆ อีกทั้งยังสังเกตเห็นเบาะแสบางอย่างจากพฤติกรรมแปลก ๆ ของอีกฝ่าย
ดูเหมือนว่าลูกสาวคนเล็กจะรู้ทิศทางของอนาคตได้
ตอนนี้ย่าซูออกจากหมู่บ้านมาแล้ว แต่กลับไม่รู้สึกไม่คุ้นชินเลยสักนิด
ในที่สุด พอผ่านเที่ยงวัน พวกเขาก็มาถึงตัวอำเภอซินเซียง
ซูซื่อเซิ่งขับรถไปจอดที่บ้านซึ่งอยู่แถวสถานีรถไฟโดยตรง
ตอนนั้นซูเสี่ยวหม่านเช่าห้องไว้สองห้อง พอดีกับที่ทั้งสี่คนจะอยู่ได้
พอมาถึงอำเภอ บ้านพักก็มีพื้นที่ไม่กว้างเท่าบ้านในชนบท
พี่สะใภ้สี่ก่อเตาไฟในบ้านไว้ล่วงหน้าแล้ว ที่นี่ต้องอาศัยผนังเตาไฟทำความอบอุ่น ความร้อนจะแผ่ออกมาจากผนัง ช่วยให้อุณหภูมิในห้องสูงขึ้น
ซูซื่อเซิ่งเตรียมของไว้ครบครัน ทั้งข้าว แป้ง น้ำมัน และของกินของใช้ แล้วยังมีถ่านหินด้วย
เครื่องนอนบนเตียงก็เตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว
หลังจากย่าซูกับคนอื่น ๆ ลงจากรถ เธอก็เดินนำหน้าไป พอเห็นว่าลูกสะใภ้สี่ยังอยู่ที่นั่น