ตอนกินมื้อเย็นด้วยกัน ซูเสี่ยวหม่านก็พูดถึงข้อเสนอของตัวเองขึ้นมา
“พี่ใหญ่ พี่สังเกตไหมว่าปีนี้มีเด็กอยู่ในหมู่บ้านเยอะเลย”
ซูต้าเฉียงชะงักไป “ไม่มั้ง เด็กในหมู่บ้านเราก็เยอะกว่าหมู่บ้านอื่นมาตลอดอยู่แล้วนี่!”
ฟู่จิ่งสุยหันมามองภรรยาเช่นกัน “เสี่ยวหม่าน เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเป็นอะไรไปหรือ?”
ซูเสี่ยวหม่านมองคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ “ฉันสังเกตว่าปีนี้มีเด็กในหมู่บ้านเราหลายคนไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว แถมยังมีเด็กที่ถึงวัยต้องเข้าเรียนชั้นประถมแต่ก็ไม่ได้ไปเรียนด้วย”
ซูต้าเฉียงไม่ได้ใส่ใจนัก “เด็กบางคนไม่เหมาะกับการเรียนหรอก เรียนไม่เก่งด้วย อีกอย่าง ตอนนี้ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้แล้ว”
ฟู่จิ่งสุยนึกถึงเรื่องที่ซูเสี่ยวหม่านเคยพูดให้ฟังขึ้นมาได้ แต่เขาเขียนจดหมายไปถามลูกพี่ลูกน้องคนโตที่ปักกิ่งแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่เคยได้ยินข่าวว่าจะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกัน
ตรงกันข้าม สถานการณ์เบื้องบนตอนนี้กลับตึงเครียดถึงขีดสุด
ฟู่จิ่งสุยไม่รู้ว่าภรรยาอ้างอิงจากอะไร แต่ระดับการศึกษาของเขาเองก็ไม่สูงนัก
สมัยนั้นเขาเรียนมัธยมต้นยังไม่จบ ก็ไปเป็นทหารแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้พูดถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย “พี่ใหญ่ ไม่ได้หรอก ยังไงก็ต้องเรียนประถมกับมัธยมต้น ไม่อย่างนั้นก็จะกลายเป็นคนไม่รู้หนังสือกันหมด”
ซูต้าเฉียงไม่ค่อยสนใจเรื่องการศึกษาเอาเสียเลย เดิมทีเจ้าของร่างก็เรียนไม่เก่งอยู่แล้ว
พี่น้องของซูต้าเฉียงได้รับการอบรมจากย่าซูจนอ่านหนังสือออกเขียนหนังสือได้