หญิงชราที่อยู่ปลายสายกำโทรศัพท์แน่น “ใครนะ?”
“เมิ่งจู๋ ลูกบอกว่าเป็นใครนะ?”
หยางเมิ่งจู๋สัมผัสได้ถึงความตกใจของอีกฝ่าย แม้จะอยู่คนละฝั่งของสายโทรศัพท์
“คุณย่า ถงอวี๋หว่านค่ะ ชื่อของเธอฟังดูคล้ายคุณย่ามาก แล้วก็...”
“แล้วก็อะไร?”
“หน้าตาของเธอก็คล้ายกับผู้หญิงคนหนึ่งในรูปถ่ายเก่า ๆ ที่บ้านเราค่ะ แต่ผู้หญิงคนนั้นยังสาวมาก แถมยังสวมชุดกี่เพ้าด้วย”
หยางเมิ่งจู๋นึกถึงกองรูปถ่ายที่บ้าน ถ้าตอนเด็กเธอไม่ซนหยิบออกมาดู ก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นรูปนั้น
“คุณย่าคะ หนูรู้ว่าคุณย่าหวงรูปพวกนั้นมาก แต่หนูไม่ได้ตั้งใจดูนะคะ ขอโทษค่ะ”
คุณย่าถงไม่มีเวลาสนใจคำขอโทษของหลานสาว ตอนนี้เธอมีแต่ความยินดี
ในที่สุดก็หาเธอพบแล้ว!
ไม่คิดเลยว่าเธอจะหลบไปอยู่ชนบท
แถมยังหนีไปไกลถึงขนาดนั้น
“เมิ่งจู๋ ไม่เป็นไรหรอก ย่าต้องขอบใจหนูด้วยซ้ำ!
ถ้านับตามลำดับญาติแล้ว ผู้หญิงคนนั้นเป็นน้าของหนู แต่ห้ามไปแสดงตัวว่าเป็นญาติกับเธอนะ!”
เดิมทีหยางเมิ่งจู๋ก็ไม่ได้คิดจะไปยอมรับญาติอยู่แล้ว พูดกันตามตรง เธอเองก็ไม่ชอบคนชนบทพวกนั้น
“คุณย่าคะ หนูจำได้ว่าคุณย่าตามหาน้าสองคนมาตลอดนี่คะ!”
คุณย่าถงกำโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงเย็นชาและแข็งกร้าวขึ้น “อยู่ที่นั่นดี ๆ ห้ามไปหาเธอ เข้าใจไหม?”
คุณย่าถงกลัวหลานสาวจะทำเรื่องเสีย จึงพูดเสียงเข้มขึ้น
หยางเมิ่งจู๋ถูกน้ำเสียงของคุณย่าทำให้ตกใจ “คุณย่าคะ หนูจะไปยอมรับเธอได้ยังไง เธอก็แค่หญิงชราชนบท หนูไม่สนใจหรอกค่ะ!