ตอนฟู่จิ่งสุยมาถึงโรงพยาบาล ซูเสี่ยวหม่านก็กำลังเตรียมตัวกลับพอดี
ฟู่จิ่งสุยไม่ได้เข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เพราะกลัวว่าจะทำถานเมี่ยวอวิ๋นตกใจ
เมื่อเห็นพี่สะใภ้สามอยู่ที่นี่ เขาก็กล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งว่า “พี่สะใภ้สาม ลำบากพี่แล้วครับ!”
พี่สะใภ้สามรีบโบกมือปฏิเสธ พลางยิ้มร่าและเหลือบมองของกินในห้องพักผู้ป่วย ทั้งผลไม้และขนมมากมาย ล้วนเป็นของที่น้องสามีเตรียมไว้ให้ โดยเฉพาะเมล็ดแตงโมห้าพะโล้ที่เธอชอบแทะ
“ไม่ลำบากเลย ไม่ลำบาก ที่นี่มีฉันอยู่ พวกคุณสบายใจได้!”
พี่สะใภ้สามหันไปยิ้มให้ซูเสี่ยวหม่านอีกครั้ง “น้องสามี ไม่ต้องรีบร้อนมาหรอก แวะมาเยี่ยมฉันเป็นครั้งคราวก็พอ!”
“เธอก็ไม่ใช่คนที่ดูแลใครเป็นเสียหน่อย ที่บ้านยังมีเด็ก ๆ อีก เพราะงั้นให้ฉันอยู่ดูแลที่โรงพยาบาลก็พอแล้ว!”
พี่สะใภ้สามนึกขึ้นได้ว่าถ้าของกินหมด เธอก็จะไม่มีอะไรให้กินแล้ว จึงรีบเสริมอีกประโยค “แวะมาเยี่ยมเป็นครั้งคราวก็พอ! ฮ่า ๆ!”
ซูเสี่ยวหม่านรู้จักนิสัยพี่สะใภ้สามดี เธอเป็นคนชอบพูดคุย ที่โรงพยาบาลมีคนไข้เยอะ คงไม่เหงาหรอก
เมื่อครู่ซูเสี่ยวหม่านเพิ่งให้เงินเธอไปอีก 200 หยวน เอาไว้ซื้ออาหารกินแถวนี้
รู้ว่าเธอชอบคุย ซูเสี่ยวหม่านจึงซื้อเมล็ดแตงโมห้าพะโล้กับขนมจุกจิกมาให้เธออีกหลายอย่าง
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ได้ค่ะ!”
พี่สะใภ้สามมองท้องฟ้าด้านนอก ก่อนเร่งว่า “เอาละ พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ เด็ก ๆ ที่บ้านรอกันจนจะทนไม่ไหวแล้ว!”