ซูเสี่ยวหม่านไปที่สถานีตำรวจ แล้วหาเจอทั้งถุงเสื้อผ้าที่เธอเอามาเมื่อวาน
เมื่อเช้านี้เพราะรีบร้อนไปตามหาเด็ก เธอเลยลืมหยิบมันมา
หลังฟู่จิ่งสุยออกจากสถานี เขาก็เห็นเธอยืนรอเขาอย่างว่าง่ายจริง ๆ จึงดีใจไม่น้อย
แต่เพราะปกติเขาชอบทำหน้าขรึมอยู่แล้ว จึงไม่มีใครดูออกว่าเขากำลังดีใจ
“คุณจะกลับอันผิงเมื่อไหร่ เรากลับไปด้วยกันเถอะ!”
ซูเสี่ยวหม่านยังไม่ได้ล้างหน้าล้างตาเลย “นั่งรถเที่ยวกลางคืนกลับไปแล้วกัน ก่อนกลับฉันยังต้องไปโรงพยาบาลสักรอบ เพื่อบอกพี่สี่เรื่องทางนี้”
ฟู่จิ่งสุยเห็นซูเสี่ยวหม่านเกาหัว “คุณมาจากโรงพยาบาลตรง ๆ เลยใช่ไหม”
“อืม!”
“งั้นตามผมมา ไปที่พักผม ล้างเนื้อล้างตัวก่อน”
ฟู่จิ่งสุยนึกได้ว่าซูเสี่ยวหม่านเคยบอกว่าจดหมายแนะนำตัวของเธอหมดอายุแล้ว
ตอนนี้ต่อให้ไปที่พักรับรอง เธอก็เปิดห้องไม่ได้
“ได้ งั้นคุณนำทางเลย!”
ซูเสี่ยวหม่านเองก็ทนกลิ่นตัวไม่ไหว ยิ่งอยู่ต่อหน้าฟู่จิ่งสุยด้วยแล้ว
ทั้งสองไปที่พักรับรองด้วยกัน เพื่อไม่ให้ซูเสี่ยวหม่านกระอักกระอ่วน เขาเปิดห้องให้แล้วก็ถอยออกไปรอด้านนอก
ซูเสี่ยวหม่านหิ้วถุงเสื้อผ้า โชคดีที่เธอซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองไว้ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีชุดเปลี่ยน
เธอรีบอาบน้ำอุ่น แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้เปลี่ยนเป็นกระโปรง เพราะช่วงบ่ายต้องนั่งรถ ไม่สะดวก
เธอเช็ดผมไปพลางเปิดประตูห้อง “คุณจะเข้ามาเก็บของไหม”
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า บ่ายนี้เขาต้องเช็กเอาต์แล้ว ตอนนี้จึงต้องจัดของให้เรียบร้อย