ฟู่จิ่งสุยไม่ได้พูดเรื่องนั้นบนโต๊ะอาหาร แต่หลังจากทุกคนกินข้าวเสร็จแล้ว เขาจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขาวันนั้นให้ทุกคนฟัง
ก่อนหน้านี้เขาออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึกตลอด บอกแค่ผลลัพธ์ ไม่ได้เล่ารายละเอียดระหว่างทาง
ถึงซูต้าเฉียง ย่าซู และคนอื่น ๆ จะเคยได้ยินมาบ้างแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังฟังกันอย่างสนอกสนใจ
ซูซานชางอยู่ข้างนอกมาตลอด นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องหยกแขวนอะไรนั่นของที่บ้าน
เขาไม่ได้ติดใจอะไร แม้แต่แม่ของเขายังไม่ค่อยเชื่อเลย แล้วเขาจะเชื่อได้ยังไง
อย่างไรเสีย ในครอบครัวซู คนที่ฉลาดที่สุดก็คือแม่
เมื่อก่อนตอนพ่อยังอยู่ ทุกคนในบ้านก็ฟังแม่ทั้งนั้น
ตอนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ!
พอผู้เฒ่าถานได้ยินว่าหลานชายพบหยกแขวนของบ้านตัวเองแล้ว แถมหยกชิ้นนั้นยังเกี่ยวข้องกับขุมทรัพย์ เขาก็นึกถึงช่วงหลายปีที่ถูกคนบังคับอยู่ในคอกวัวขึ้นมาทันที
ที่แท้หลายปีมานี้ คนพวกนั้นทำเรื่องต่าง ๆ มากมาย ก็เพื่อหยกแขวนชิ้นนี้นี่เอง
“สมน้ำหน้า! ปล่อยให้ตระกูลหยางมือเปล่าไปนั่นแหละ คนตระกูลหยางต้องถูกประหารให้หมด!”
พอรู้ว่าคนตระกูลหยางเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ผู้เฒ่าถานก็สบถออกมา “จิ่งสุย ตระกูลหยางทำชั่วไว้มาก พวกเธอต้องลงโทษพวกมันให้ได้นะ!”
ผู้เฒ่าถานยังจำเรื่องที่หยางฉีจวินพาตัวเขาไปในตอนนั้นได้
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “คุณตาวางใจเถอะ หยางฉีจวินไม่รอดแน่!”
ผู้เฒ่าถานถึงได้ยิ้มออกมา “ที่แท้ขุมทรัพย์นั่นก็เป็นแค่กองเศษเหล็กนี่เอง ดี ดีจริง ๆ สะใจมาก!”