ทุกคนไปรับฟู่จิ่งสุย แล้วพากันไปที่ร้านอาหารของรัฐ
ใครจะคิดว่าที่นี่จะได้เจอซ่งรั่วเฉินอีก แต่ตอนนี้เขามากับหัวหน้าคณะสำรวจ
นอกจากคนในคณะสำรวจแล้ว ยังมีผู้อำนวยการโรงงานเครื่องจักร รองผู้อำนวยการ เลขาธิการ และคนอื่น ๆ มาด้วย
แน่นอนว่าพวกเขาไปนั่งห้องส่วนตัว
ซ่งรั่วเฉินเพียงพยักหน้าให้ทุกคน ก่อนจะตามหัวหน้าของตัวเองไป
ต่อหน้าซูเสี่ยวหม่านกับคนอื่น ๆ เขาวางท่าสูงส่งเสียเหลือเกิน แต่พออยู่ต่อหน้าหัวหน้า กลับคอยประจบเอาใจไม่ห่าง
ซ่งรั่วเวยมองพี่ชายแวบหนึ่ง ไม่ได้สนใจเขามากนัก
ทั้งหกคนของซูเสี่ยวหม่านเลือกนั่งที่โต๊ะในโถงใหญ่
ฟู่จิ่งสุยนอนพักมาทั้งบ่าย ตอนนี้จึงกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่น้อย
พอรู้ว่าซูเสี่ยวหม่านเป็นเจ้ามือ เขาก็ไม่เกรงใจ “ในเมื่อเธอจ่าย ฉันก็จะสั่งให้เยอะหน่อย”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “ไม่มีปัญหา พวกคุณดูเมนูแล้วอยากกินอะไรก็สั่งได้เลย”
คนอื่น ๆ แค่ยิ้ม แต่เผิงจื้อหย่วนไม่เกรงใจเลยสักนิด เขานั่งข้างฟู่จิ่งสุย ชะโงกหน้าดูรายการอาหารบนเมนู
แถมยังช่วยออกความเห็นอย่างกระตือรือร้น
ซูเสี่ยวหม่านหันไปถามซ่งรั่วเวย “พรุ่งนี้เธอก็จะไปแล้วใช่ไหม?”
ซ่งรั่วเวยพยักหน้า “อืม ฉันจะไปพร้อมกับเผิงจื้อหย่วน”
ซูเสี่ยวหม่านเลิกคิ้ว “อ้อ? พี่ชายเธอไม่ไปด้วยเหรอ?”
ซ่งรั่วเวยส่ายหน้า “ไม่ค่ะ เขายังต้องอยู่ต่ออีกสองสามวัน มีงานต้องจัดการ ฉันเลยจะนั่งรถไฟไปก่อน”
ถ้าซ่งรั่วเฉินไม่ได้คิดจะให้น้องสาวได้พบฟู่จิ่งสุย เขาคงให้เธอกลับไปตั้งนานแล้ว